The eye of the night

De verdwijning

Zachtjes begint het te regenen. Met mijn nieuwe pumps loop ik over de natte straatstenen van Amsterdam. Mijn donkerrode jurk plakt aan mijn natte benen vast en mijn blonden krullen zakken langzaam uit door de regen. Het is een bewolkte nacht. De volle maan is amper tussen de wolken te onderscheiden. Ik loop langs het park. Het hele park is donker en hier en daar rijdt er een auto voorbij. Ik heb geen idee hoe laat het is. Het enige wat ik weet, is dat ik rond half 1 van het bal vertrok nadat Elisa al kokhalzend met Alex naar huis ging. Met een raar gevoel in mijn buik loop ik de straat in. Misschien ben ik gewoon misselijk van dat laatste stukje taart, maar toch heb ik het idee dat er iets niet klopt. Om de paar seconden kijk ik over mijn schouder. Ik loop hier haast elke dag, maar als je 's nachts buiten loopt is dat toch erg raar. Alsof ik achtervolgd wordt, maar dat zit vast tussen mijn oren.

De huizen in de straat zijn donker van binnen. Alleen mijn huis is van binnen verlicht. Zal mijn vader weer niet kunnen slapen? Ik draai mijn huissleutel om in het slot. De geur van geurkaarsen stroomt het huis uit. Het is een vertrouwde geur. Sinds mijn broer is overleden, brandt mijn moeder elke dag geurkaarsen. Hij is een paar jaar geleden plotseling verdwenen en de politie zegt dat hij nooit zo lang kan overleven, dus moet hij dood zijn. Dat hebben wij dan ook maar aangenomen, maar als het nooit echt is bewezen blijft het raar.

Ik loop de hal in en hang mijn natte jas over de kachel en zet mijn natte pumps ernaast. Ik draai me om, de hele kapstok is leeg. Zal mijn moeder alle jassen weer in de was gegooid hebben? Ik open de deur naar de woonkamer. De tv staat aan. De stem van de commentator galmt door de kamer, maar er zit niemand voor de tv. Ik pak de afstandsbediening van de bank en zet de tv uit. Ook in de keuken is niemand te vinden. Waar is iedereen?

Ik zoek het hele huis door, maar er is niemand. Het huis is achtergelaten alsof ze snel weg moesten. De tv stond nog aan, de bedden zijn niet opgemaakt en de vieze borden staan nog op de tafel. Alsof ze alleen hun jas gepakt hebben en weggegaan zijn. Er zal vast een goede reden voor zijn, maar ik heb hier een slecht gevoel bij. Met mijn nog natte vingers pulk ik mijn telefoon uit mijn kontzak. Shit! Nog maar één procent. Snel toets ik het nummer van mijn vader in en druk ik op bellen. Na een paar keer over gaan krijg ik zijn voicemail. Snel hang ik op en toets het nummer van mijn moeder in. Na een paar keer overgaan, krijg ik haar stem te horen.
'Lieverd, ben je daar?'
'Ja mam, ik ben het. Waar zijn jullie?'
'Dat kan ik je niet uitleggen' antwoordt ze met een bange stem 'Luister naar me. Je moet beloven dat je voor niemand open doet en dat je de politie er nooit bij haalt.'
'Mam wat is er aan de hand?'
Er gaan honderden verschillende vragen door me heen. Wat is er aan de hand? Waar is papa? Wanneer komen jullie thuis? Maar ik blijk daar geen antwoord op te krijgen.
'Lieverd, ik heb geen tijd om het uit te leggen. Ik weet niet of we ooit terug komen, maar onthoudt dit: je hanger is de sleutel voor alles.'
Voor ik kan antwoorden is de lijn dood.

Enkele seconden lang kan ik alleen maar voor mij uit staren, niet beseffend wat er nou precies gebeurd is. Ineens wordt er geklopt op de deur. Voorzichtig loop ik naar de deur. Is dit wat mijn moeder bedoelde met "doe voor niemand open"? Maar dan hoor ik dat iemand van buiten de sleutel in het slot steekt. Krakend gaat de deur open. Wie zal het zijn? Het hoofd van tante Meggie steekt om het hoekje van de deur. Haar bruinrode lokken hangen als slierten om haar gezicht en met haar vermoeide gezicht kijkt ze me strak aan.
'Hey lieverd, waarom deed je niet open?' vraagt ze.
Kan ik haar vertellen wat er is gebeurd? Kan ik haar vertrouwen? Mijn ouders hebben me altijd verteld dat ik niemand kan vertrouwen, maar als ze er achter komt dat mijn ouders niet thuis zijn...

Ik wenk haar dat ze mee moet komen naar de woonkamer. Met een verbaasde uitdrukking op haar gezicht loopt ze achter me aan. We gaan naast elkaar op de bank zitten. Ik ga haar niet vertellen wat er precies aan de hand is. Niet alleen omdat ik dat zelf ook niet weer, maar omdat ik niet weet of ik haar kan vertrouwen.
'Wat is er aan de hand?' vraagt ze met argwaan in haar stem 'Is er soms iets?'
Ik haal diep adem. Ik moet een verklaring bedenken voor de verdwijning van mijn ouders.
'Wel euhm. Mijn ouders zijn plotseling met vakantie en ze wilden je vragen of jij bij mij kan blijven tot ze terugkomen' lieg ik.
Mijn tante kijkt me verbaasd aan.
'Dat is raar... Ik heb je moeder vanmorgen nog gesproken, maar natuurlijk wil ik bij jou blijven.'
Ik glimlach scheef. Of dit nou echt zoveel beter is dan alleen thuisblijven weet ik zo net nog niet.
'Maar waarom zijn ze eigenlijk zo plotseling op vakantie gegaan?'
'Ze euhm.... Papa was toe aan vakantie, je weet hoe gestrest hij de laatste tijd is, dus ze wilden zo snel mogelijk vertrekken'
In mijn ogen klonk mijn verantwoording niet erg geloofwaardig, maar ze schijnt het wel te geloven.
'Ja dat is wel typisch iets voor je ouders' zegt ze lachend. 'Ga jij maar lekker naar bed. Ik slaap vanavond wel in het logeerbed en dan halen we morgen mijn spullen wel op.'
Ze geeft me een kus op mijn hoofd en loopt naar de keuken voor een kopje thee. Ik sta ook op en loop richting mijn kamer. Pas nu dringt het tot mij door. "Mijn ouders zijn weg en ik zie ze nooit meer terug!"