KARMAŞA

Sonun Başlangıcı

Daha ne kadar sürecek bu çığlık ya da ne zaman duyacaklar sesimi? Bedenlerinden kaçmış kötü ruhlar gibi aramızda dolananlar var... Kimse görmüyor mu ve ya ruhsuz bedenlere ne demeli. Aramızdalar, çığlıklarını duymuyor musunuz? Birisi beni duysun n'olur! Kurtarın beni... Ne zaman gidicem bu bedenden? Hapsoldum sanırım. Korkuyorum. Bu bedenler çok zayıf, çok güçsüz. Şu aşk denen şeye gelince hemen yıkılıyorlar. Aşık olamamaya karar verdim. Ayrıca çok insan ölüyor. Ne güzel! O güçsüz bedenleri terk ediyorlar. Bu can sıkıcı bir şey, yani bu bedende kalmak. Ben sadece bu bedene hapsolmuş bir ruhum. Yıllardır buradan kurtulmaya çalışıyorum. Bu aciz beden ruhuma rahatsızlık veriyor. Ya diğer ruhlara ne demeli. Bir kaç ay önce ruhum mutlu ve mesuttu. Bir kaç sokak öteden bir çığlık... Bir çocuk kaldırımın köşesine oturmuş sessizce ağlıyor ama ruhunun canı çok yanıyor. Yavaşça karşı kaldırıma oturdum. Ruhumu, ruhunun yanına gönderdim. Oturdular ve çığlık atarak deli gibi ağlamaya başladılar. Bende sessizce ağlamaya başladım. Sonra ruhum bedenimi ele geçirdi bir süre çocuğu izledik, beraber. Yavaşça ayağa kalktım, cebime ne zaman koyduğumu hatırlamadığım bir bıçak çıkardım.çocuğun yanına gidip korkmamasını ve ses çıkartmamasını, acılarını dindireceğimi söyledim. Yavaşça çocuğu yere serdim. İstemsizce kaldırdım bıçağımı tam kalbine, defalarca sapladım bıçağı, sonra kesik bir çığlık ve sessizlik... Yanına oturup onu izlemeye başladım. Kafamı kaldırdım, çocuğun ruhu gülerek, mahallede koşuşturarak gözden kayboldu. Güle güle ruh! Siren sesleri duyuldu. Bir süre sonra bileğimde kelepçe, bir sandalyede, dört duvar arasında sessizce iki adamla gözgözeydim. Ruhum beni rahat bırakmıyor sürekli sorular soruyordu ve bu tavrı çok sinir bozucuydu. Adamlar soru sormaya başlayınca ruhum ona güvenip ne söylerse tekrar etmemi söyledi. Kabul ettim. Sonra ne mi oldu? O şeye güvenmemem gerektiğini anladım. Beyaz bir gömlek bedenimi sarıyor, kollarımı kıpırdatamıyordum. Arabaya bindik. Yaklaşık bir saat sonra bir yere geldik, ruhum çılgına döndü "Aptal!" diye çığlıklar atıyor ve bu beni rahatsız ediyordu. "Kes sesini" diye bağırdım kollarımdan tutan adamlar bana tuhaf tuhaf baktı. Birkaç kapı sonra kocaman, uzun bir koridor ve içinde birsürü insan. Hepsi tuhaf şeyler yapıyor bize dönüp bakmıyorlardı bile. Merhaba çılgınlar, ben geldim!