Geen eind

Sukkels en snoepjes

Het is 2076. Aron zit met zijn ouders en zus, Lauren, aan tafel te eten. Zijn vader zegt: 'Fijn dat er nu eindelijk minder buitenlanders in Nederland zijn.' Aron kijkt hem boos aan. 'Wat hebben de buitenlanders ooit jou aangedaan.' 'Mij niks,' zegt zijn vader terug 'ze waren dit land niet waard.' Aron staat boos op rent naar zijn kamer en begint daar te huilen. 'Wat is het dat Nederland zo racistisch maakt?' Hij gaat op z'n bed liggen en valt daar huilend in slaap. 

De volgende dag komt zijn moeder, Merlyn, naar zijn slaap kamer. Ze zegt zachtjes tegen Aron: 'Het is heel on eerlijk. Ik denk het zelfde als jij. Maar je vader blijft hier wel de baas.' 'Niemand is de baas in dit huis,' zegt Aron bozig 'iedereen moet gelijke rechten hebben, net zoals vroeger.' 'Maar liefje...' zegt zijn moeder maar ze kan haar zin niet af maken want Aron loopt weer weg. 

Die middag ging Aron met een rugzak naar de keuken en pakte een paar flesjes water, 3 pakjes koekjes en een bak met snoepjes en ging alleen naar buiten. Hij liep naar een speeltuintje waar hij altijd met zijn moeder heen gaat. Hij gaat verdrietig op een schommel zitten. Na een paar minuten komt Martin aangelopen, een jongetje afkomstig uit Zuid-Afrika. Hij ging op de schommel naast Aron zitten. 'Hoi.' zei Martin 'Ik ben Martin en ik ben 9 jaar oud.' 'Hoi Martin ik ben Aron ik ben ook 9! Waar kom je vandaan?' 'Ik ben afkomstig uit Zuid-Afrika.' zei Martin tegen Aron. 'Mijn ouder vinden dat buitenlanders naar hun eigen land moeten gaan. Ik vind dat nergens opslaan, ze zijn echt sukkels.' zei Aron. Martin keek een beetje verdrietig en moest bijna huilen. 'Wil je een snoepje of een koekje, Martin?' vroeg Aron. 'Ja hoor.' zei Martin 'Mijn ouders hebben niet veel geld dus hebben we nooit lekkere dingen thuis...' 'Je mag deze koekjes en dit snoep wel houden hoor.' zei Aron. 'Mijn vader heeft veel geld en dus koopt mama altijd snoepjes voor ons thuis. Mijn vader vindt omdat die veel geld heeft alles kan maken, echt een stomme man. Maar ja hij blijft mijn vader.' 'Ik vind jou wel lief.' zei Martin tegen Aron. 'Ik jou ook wel.' Aron. 'Zullen we beste vrienden zijn?' 'Ja natuurlijk, vriend ;)' zei Martin met een knipoog.