Kör Denyanın Umudu

1.BÖLÜM

Ben Denya 18  yaşında umutsuz bir kızım Size birşey soracağım  karanlık nedir bilirmisiniz  tabi bilmezsiniz çünkü  bildiğiniz tek gece uyurken ışığın kapalı olmasıdır. Ben 14yaşında  geçirdiğim bir trafik kazasında  cam kırıklarının gözüme girmesiyle kör oldum.

 
  Hayatımı yaşıyamıyorum hayat kelimesinin bana çağrıştırdığı tek şey mutsuzluk , hayalsizlik ve kapkara bir dünya   sevdiklerinizin canını yakmadan önce iki kere düşünün körsünüz kimse sizle arkadaşlık etmez olsa olsa iki kişi eder biri dostunuz diğeri ise sizin için kalbi atan bir erkektir.

     Ailem yokmu sanıyorsunuz var kardeşim ve annem,  babam yok öldü ben küçükken annemde beni kör olduğum yıl yurda bıraktı neymiş hayatını yaşıyamıyormuş canı cehenneme  umrumda değil hiçbir anne gül kokulu bir yavrusunu yurda bırakmaz çünkü o senin canındır kanındır. Arada sırada  beni gormeye geliyormuş yurttaki annem söyledi. İstemesemde gizlice beni görmüştür.

  Tamam bırakıyorsan bırak hangi yüzle görmeye geliyorsun pardon unuttum iki yüzlü olduğunu bi yüzünü yüzsüz birine verse iyi olurdu aslında.

   18yaşında olan tüm çocuklari yurttan çıkardılar 18 yaşında olan her yetiskin özgürdür ve reşittir kanunuyla.

    Beni hayata bağlayan tek şey umuttu umutla yurtta tanıştık bahçede  gezerken yere düştüm ve herkes bana gülerken o gelip onlara bağırdı beni yerden kaldırdı  kanayan ellerimi öptü yarama krem oldu adetâ o günden beri  bu yıl yurttan  çıkmıştık umutun arkadaşının  sevgilisi ecrinin anne ve babası ve  ayrılmıştı ikisinin arasında kaldığı için ev arıyordu umutta bizi tanıştırdı ve aynı evde kalmaya başladık.

Günlerden yine bir okul günü okula ilerledik içeri girip yerimize oturduk .

   1 ay önce ÖSYM sınavına girdik. 
       Sen nasıl girdin diye sorarsanız devlet benim için kabarık kör alfabesinden özel bir sınav hazırlamıştı. Görme engelliler için ayrı bir sınıfta 1 kişi okuyor diyeti kodluyor diğeri gözetliyordu bir kişiye 3 öğretmen denk geliyordu  emin olamamıştım o gün sorulardan çok zordu ama elimden geldiğince yapabilmiştim. Nede olsa biri okuyordu soruyu görsem düşünebilirdim ama fazla düşünme hakkım yoktu.

  Bazen üzülüyordum kendime ben kendime acıyıp üzülüyorsam başkaları neden acımasın bana acılar tabi
   

    Dersimiz edebiyattı.  Güzel öğretmenimiz bize  o sol yanım acıyor  anne şiirini okumuştu dayanamadım ağladım belki annemi özledim diye ağlamışımdır  9 aybeni karnında taşıyıp  yediğimiz   içtiğimiz ayri gitmeyen bir anneyi o ama sadece beni 9ay karnında  taşıyan bir  insandan  başka bişey değildi.
 
Beni kendi Karanlığımda bırakan birini asla sevemezsin 🌒 ayı bile seviyordum nedenmi karanlığıma rağmen bana bir ışık tutuyordu hergece onu görmemi istiyordu Ay 'a söz vermiştim ben.  Birgün onu görecektim ama cennette değil kendi karanlığımın ışığı olarak görecektim.

  Belki Birgün küçükken oyun oynadığım küçük ışıklı bebeğim beni görmeye gelirdi ve belki gözlerimizi değiştirdik kabul ederdi biliyorum çünkü beni çok severdi.

   Ona banyo bile yapardım . Kendi şampuanımdan annem görmesin diye  gizlice avucuna sıkar yıkardım saçlarını sonra havluyla kurutup  tarardımbilmediğim örgü şeklini kendi imkanlarımla değişik birşekil yapıp kucağıma alırdım onu yatağıma uzanıp ay 'a hayallerimizi anlatmaya başlardık evet o da anlatırdı.

   Sonra ikimizde uyuyakalırdık annem gelir üstümüzü örterdi. İşte biz küçük oyuncak bebeğimle o gün  çok mutlu olurduk.

Güle bir türlü inandıramamıştım bebeğimin ay 'a hayallerimizi anlattığını o gün gülle kavga etmiştik bebeğime  vurmuştu bende ona vurmuştum.
 
    Gül benim çocukken en iyi arkadaşımdı ama kaza geçirdiğimden beri hiç görüşmemiştik.

   Kimi zaman insanın bir sevgilimden çok bir dosta ihtiyacı vardı.
     Konu annemden çocukluk arkadaşıma kadar gelmişti  . Napayım insan unutamıyor işte anılarını elbet her ayak attığımız adımın bile bir anısı vardır.

   
  Yüzümüzdeki küçük bir anısı bile varken neden adım attığımız yerin hatırası olmasın ki tabiki olucak biz hayallerle, anılarla ve gerçeklerle yaşamayı seven insanlarız yeri geldiğinde hayallerimizi yaşarız yeri geldiğinde anılarımızı yeri geldiğinde gerçeklerle yüzleşiriz.  

    Bir boru yaptım bir kağıda hayallerimi yazıp boruya koyup gökyüzüne fırlattım belki hayallerimi sonsuzlarda bi yerde gerçekleştirir diye elbet masmaviliğinde kaybolup gerçekleşecekti .
         
          NOT: Bir erkek sigara dumanı yüzünüze üflüyorsa seni istiyorum demektir. 

        Göremiyordum ama umut karanlığının içinde beni dahada hergün yavaş yavaş çekiordu.Tıpkı bir karadelik gibiydi hangi tarafın girdiyse bidaha yolu bulup çıkamazdın ömür boyu o kara delikte yaşardın ta ki biri sana elini uzatıncaya kadar...