Fate (by ShadowSingsALullaby) GREEK

1

"Το χειρότερο τερας δεν κατοικεί κάτω από το κρεβάτι , αλλά μέσα στο μυαλό μας" -UNKNOWN

??? POV (female)

Το σκοτάδι με καλωσόρισε και μέσα σε αυτό, άκουσα μία γυναικεία φωνή να μου λέει "Τώρα θα περάσεις τις πιο δύσκολες δοκιμασίες της ζωής σου, να είσαι δυνατη!". Άνοιξα τα μάτια μου απότομα <<Ήταν απλά ένα όνειρο!>> Είπα και αναστεναξα. "Τι παράξενο όνειρο ήταν αυτό! Αλλά τέλος πάντων... Που βρίσκομαι;" Σκέφτηκα και κοίταξα τριγυρο μου, σύντομα συνειδητοποιησα ότι δεν αναγνώριζα αυτό το μερος. "Βρίσκομαι σε ένα δάσος; Για μισό λεπτό...πως με λένε; Πώς βρέθηκα εδώ; Από πού ήρθα;" Όλες αυτές οι ερωτήσεις αλλά δεν μου έρχεται καμία απάντηση και όταν προσπαθησα να θυμηθώ το κεφάλι μου άρχισε να πονάει.

Και τότε συνειδητοποιησα...Ότι έχω αμνησια!

Μια σταγόνα νερό έπεσε στο μάγουλο και αμέσως κοίταξα τον ουρανό και είδα οτι ήταν γεμάτο μαύρα συννεφα "θα βρέξει σύντομα!" Σκέφτηκα και σηκώθηκα <<πρέπει να βρω ένα καταφύγιο.>> Ακολούθησα το μονοπάτι για περίπου μία ώρα και τότε έφτασα σε μία ξύλινη καλύβα. Χτύπησα την πόρτα αλλά κανένας δεν μου άνοιξε . Ξαναχτύπησαν και ρώτησα <<είναι κάποιος μέσα;>> Αλλά δεν πήρα απάντηση και τότε η πόρτα άνοιξε μόνη της. <<Καλά ποιος έξυπνος αφήνει την πόρτα του ξεκλειδωτη;>> Ψυθιρισα και επέτρεψα στον εαυτό μου να μπεί μέσα. <<Παρακαλώ; Είναι καποιος εδώ;>> Φώναξα αλλά δεν πηρα καμία απάντηση και έτσι έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Ήμουν σε ένα διάδρομο με δύο πορτες, μία στα αριστερά και μία ευθεία. Ακριβώς δίπλα στην πόρτα υπάρχει ένα κομοδίνος και πάνω στον κομοδίνο ήταν ένα βάζο με ξεραμένα λουλούδια, καμία εικόνα ή κάτι άλλο. Πήγα στην πορτα απέναντι και την άνοιξα. Μόλις την άνοιξα είδα ένα παράθυρο και απ'τα δεξιά του παραθύρου ήταν ένας καναπές. Ο καναπές δεν ήταν χάλια αλλά δεν ήταν ούτε και στα καλύτερα του. Το τραπεζάκι μπροστά στο καναπέ είχε πανω του άλλο ένα βάζο με ξεραμένα λουλούδια. <<Μάλλον αυτός που ζούσε εδω, αγαπαγε πολύ αυτά τα λουλούδια>>. Απέναντι ήταν η κουζινα. Η κοιλιά μου γουργουρισε αλλά ήμουν τόσο κουρασμένη που προτίμησα να ρίξω ένα υπνακο και μετά να ψάξω για φαγητο. Ξάπλωσα στον καναπέ και έκλεισα τα μάτια μου, με πήρε ο ύπνος πολύ γρήγορα.

??? POV (male)

<<ΑΧ!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ ΣΗΜΕΡΑ;;;>> Φώναξα και κλοτσησα ένα βότσαλο <<Δεν φτάνει που δεν βρίσκω φαγητο, αλλά πάει να βρέξει και από πάνω!!!>> Αναστεναξα "πρέπει να γυρίσω σπίτι πριν αρχίζει να βρέχει." Σκέφτηκα και πήρα τον δρόμο του γυρισμού . Στον δρόμο βρήκα ένα κολιέ με ένα πολύχρωμο πετράδι πάνω του, για κάποιο λόγο μου φάνηκε ότι το είχα ξαναδεί κάπου. Το σήκωσα και το έβαλα στην τσέπη του τζιν μου.

Όταν έφτασα σπίτι, δεν πιστευα στα μάτια μου. Ένα κορίτσι κοντά στην ηλικία μου, κοιμοταν πάνω στον καναπέ μου "αααα....Ωραία! Τι θέλω και μιλάω!!" Σκέφτηκα και πήγα κοντά της. Τα λευκά μακριά μαλλιά της έκρυβαν το πρόσωπο της "τι παράξενο χρώμα μαλλιων! Μου θυμίζει..." Σταματησα τον εαυτό μου από το να σκεφτεί. Το λεπτό κορμί της τρέμει απο το κρύο "πολύ έξυπνο από μερος της να κοιμηθεί χωρίς να σκεπαστεί ." Σκέφτηκα και βρήκα τον εαυτό μου να την σκεπάζει . Μάζεψα τα μαλλιά της απο το πρόσωπο της. Ένα δάκρυ κύλησε στο χλωμό μάγουλο της. Στην αρχή δίστασα, αλλά τελικά μάζεψα το δάκρυ με τον αντίχειρα μου. "Γιατί νιώθω ....Νοσταλγία;" .Μία φωνή με έβγαλε από τις σκέψεις μου <<τι κάνεις; Ποιος εισαι;>>

-------------------------------------------------------------------
Τέλος του πρώτου κεφαλαίου!!!

Ελπίζω να σας άρεσε!!

Μην ξεχάσετε να σχολιάσετε και να βάλετε αστεράκι!! Αν δεν θέλετε, δεν θα σας πιέσω!!! Είναι το πρωτο βιβλιο που γράφω! Γι αυτό μπορεί να έχω κάποια λάθη ><!

Να έχετε ένα υπέροχο απόγευμα!!!