🔥TOGETHER STRONG🔥

Hoofdstuk 1

De bedenkelijke rimpels verschijnen al bij Wolfs in zijn voorhoofd als hij het lijk ziet liggen tussen de bosjes. "Eef". Zijn arm wordt uitgestrekt en wijst met zijn vinger naar de keel van het lijk. "Er is teken van moord". Als Eva de zool van haar schoen verplaats naar voren om het beter te bekijken, glijd ze uit en botst met een harde vaart tegen Wolfs aan. Op het nippertje zijn ze niet gevallen, maar het scheelde echt niets. "Godsamme, wat is het hier glad". Kan ze het niet laten. "Sorry, Wolfs. Gaat het?" Grijpt ze gelijk naar zijn schouder, waar ze hard tegen op is geknald. "Het gaat". Tuurlijk, maar ik kan aan de gespannen aders in zijn nek zien dat hij pijn heeft.
"Ik weet het zeker". Zeg ik als ik me neus naar het lijk breng. "Wat weet je zeker?" Uit Wolfs wat dromerig. Ik draai me om en trek een suf gezicht. "Dat ik boerin wil worden". Wolfs draait zijn hoofd nu bij. "Wat?" Wrijft hij met een hand over z'n gezicht. Ik weet niet wat hij heeft, maar ik besluit door te lopen naar onze Jeep die aan de straatkant al op ons zit te wachten. Terwijl ik al in de auto zit, moet Wolfs er nog aan komen. In de verte zie ik hem nog even met wat forensische onderzoekers praten. Ineens wordt ik gebeld door een welbekend nummer. Ik zoek naar mijn mobiel in me jaszak en neem op:
"Met Eva van Dongen".
"Eva, Mechels hier. Wolfs en jij móeten nu direct naar het ziekenhuis op de spechtenlaan komen, er is een gevaarlijke crimineel aanwezig".
"Begrepen!".
"Het team is al onderweg. Doe alsjeblieft voorzichtig. De man is zwaar bewapend".

Ik hang op en stap uit de auto. Mijn vingers raken mijn lippen en ik begin zo hard mogelijk te fluiten, zodat Wolfs weet dat hij hier naar toe moet komen. Voor ik het weet zit hij al naast me achter het stuur. Ik plaats het alarmlicht op de vooruit, die hard begint te loeien. "Snel naar het ziekenhuis op de Spechtenlaan, een gevaarlijke crimineel is aanwezig". Wolfs klikt zijn gordel vast en start de motor. "Bewapend?" Kijkt hij me nog een keer aan voordat we rijden. "Ja, we moesten voorzichtig zijn".
Uitgestapt rennen we onopvallend naar de ingang van het ziekenhuis. We worden gevolgd door een paar andere agenten. Wolfs en ik lopen door een lange gang die niet op lijkt te houden, tot dat we ineens een grote ruimte tegemoet lopen. Allebei lopen we een andere kant op. "POLITIE!!!!" Wordt er hard van alle kanten geroepen. Het blijft verder stil. Tot we plotseling een harde schot te horen krijgen. In een schok draaien Eva en Wolfs zich om en beginnen te bewegen richting het geluid van de schot. "Eef". Wolfs legt zijn vinger op zijn lip en seint Eva dat ze paraat moet gaan staan. Met zijn pistool wijst hij naar een deur die op een kier open staat. Mijn hart bonst als een malle, ik wacht even op het teken van Wolfs en dan weet je het maar nooit. "3......2......1..........."