Yıllar Sonra

Bölüm ~ 1 ~

Multimedia Almina 😊

Dışarısı çok aşırı sıcaktı ve arabanın içinde camlar açık olmasına rağmen bunalmıştım. Ne zaman doğup büyüdüğüm şehre gelsem onu hatırlıyordum kim hayatıma girerse girsin onu unutamamıştım. Bu şehre henüz geleli 1 hafta olmuştu korkuyordum sokaklarına çıkmaya onu görmekten korkuyordum, ama içimdeki deli cesaretle onunla bütün anılarımı, zamanımı, gençliğimi geçirdiğim her zamanki buluşma yerimize doğru gidiyordum.

Icimde garip bi his vardı. Bende çözememiştim. Buluşma yerimize gelmeme az kalmıştı ve kalbim delicesine boğazımda zonkluyordu.

Sağ tarafa döndüm ve okul karşımdaydı. Arabayi park ederek derin bir nefes aldım. Her zamanki gibi sessizdi, huzurluydu ama bu sefer eksikti.

Yavaş adımlarla okulun bahçesine girdim ve etrafı incelemeye başladım. Anılar gözümde canlanırken gözlerim dolmuştu. Arka bahçeye geçiş yaparken ağlama sesleri kulaklarıma ilişti. Merakla ilerledim ve onu görmemle yerime mıhlamıştım sanki vücudum heraket etmeyi unutmuş yüreğimin ortasına büyük bir ateş atmıştı.

Başını kaldırdı ve kızarık gözleriyle bana baktı. Boğazım düğümlenmiş sanki dilim konuşma yetkisini kaybetmişti. Gözlerini gözlerimden ayırmıyor ve bende gözlerimi onun gözlerinden ayırmıyorum.

Kaç dakika öylece birbirimize baktık hiç bi tahminim yoktu. Bildiğim yüreğimdeki ateşin dahada siddetlendigiydi. Ilk konuşan o olmuştu.

"A-almina..." dedi. Adımı ilk defa yıllar sonra onun sesinden duyuyordum. Gözümden bir damla yaşın gelmesine engel olamadım ve onunda gözleri dolmuştu. Tam arkamı dönüp gidecekken hızla koştu ve kolumdan tuttu.

"Gitme. Ne olur biraz konuşalım. Seni gerçekten ö-özledim." Dedi.

"Konuşacak ne kaldı ki yıllar önce hayatımı mahvettigin yetmezmiş gibi karşımda seni özledim diyorsun ve sen buraya göre çok adi bi adamsın. Burayi kirletiyorsun buraya gelmekle çok büyük aptallık ettim seni önemsediğim yada hala aşık olduğum için gelmedim sadece buraya saygım olduğu için. Yıllar önce beni nasıl bıraktıysan şimdide öyle bırak şu kolumu! " Bütün zamanın öfkesini kusmuştum. Yavaşça kollarımı bıraktı.

Diyecek bi şey bulamıyordu. Ağzını açtı kapattı tekrar ve tekrar açtı kapattı. Sadece;

"Haklısın." Dedi

Son bakışlarımı atıp arkama bakmadan uzaklaştım. Topuklu ayakkabimin sert betona vurdukca çıkan ses sanki kalbime işliyordu. Ağlamaya başladım lanet olsun onun için ağlamaya başladım. O boşluk hiç dolmayacak ve onu affetmeyecektim.