#LIFE

Smile

Emily nigdy nie była tak załamana i wystraszona. Już i tak miała wystarczająco dużo problemów z Finnem, a te dwa niebieskie paski nie poprawiały wcale sytuacji. Minęły trzy kwadranse odkąd wybiegł z mieszkania, żeby "się przewietrzyć". Nie odebrał żadnego telefonu. Zaczęła wymiotować.
SMS: Mama nam pomoże z dzieckiem i wgl, wracaj szybko pls. Ems.
Nie wrócił. I dobrze; okazało się, że to fałszywy alarm. Fałszywe były też jego obietnice. Gabby - bliska, bardzo bliska przyjaciółka Emily - chciała dla niej zawsze najlepiej, dlatego pozwoliła jej być z Finnem, choć wiedziała, że ogień i woda nie idą w parze... Ogarniacie suchar?
Wracając do opowieści, Emily potrzebowała oparcia w kimkolwoek. Gabby wydawała się jedyną deską ratunku.
- Kto tam?
- Ems. Proszę otwórz.
Gabby uchyliła drzwi zamknięte na zasuwkę.
- Czemu przyszłaś?
- Możemy porozmawiać w środku?
- Nie odpowiadaj pytaniem na pytamie, wiesz, że tego nie nawidz... O co chodzi, dokończ.
- Finn nie wraca, nie jestem w ciąży. Może to znak, że możemy być razem?
- Czemu zawsze wszystko komplikujesz?
- Ja?
- Powiedziałam Ci, że to koniec, bo nie potrafię znieść tamtego śmiecia i Twojego picia i gadania jak to nie woesz kogo z nas wybrać, wyznaczyłam granice, ape ty znowu tu jesteś. Błagam Cię odejdź.
Zamknęła drzwi.
- Nie, proszę, otwórz!
- Odejdź!
Emily usłyszała kroki odchodzącej Gabby.
- Ale... Ale to Ciebie kocham...
Zsunęła się po drzwiach mieszkania nr 3, po lewej leżała jej walizka, po prawej butelka czystej. Była pewna, że Gabby pozwoli jej się wprowadzić i że razem dla niej wyleje ostatnią butelkę.
Otworzyla trunek i wzięła łyka, odchrząknęła i spojrzała w na koniec korytarza - stał tam chłopczyk z budynku i uśmiechał się. Wzięła to za kopniak od losu - nie może być z chłopakiem, z dziewczyną wszystko zniszczyła, ale najbardziej bolał ją tem szyderczy uśmiech Maxa spod 8. Nie zdawała sobie sprawy, że mógł być to uśmiech nie szyderczy, a współczucia, pierwsza oznaka odmiany jej życia na lepsze.