Denizin Dibi

Giriş

"Hayatım bir bok çuvalı. Canlıların artıklarıyla dolu bir bok çuvalı. Ellerim artık eskisi gibi ellerim değil. Gözlerim artık eskisi gibi bakmıyor. Saçlarıma kadar yabancıydım kendime. Evdeki bütün aynaları kaldırdık. Kendimi en son ne zaman gördüm hatırlamıyorum bile. Yansımama bile tahammül edemiyorum. Susmak bazen öyle yoruyor ki beni. Konuşmuyorum, susuyorum ama yoruluyorum yine de. İnsanın rahatlamak için elinden hiçbir şey gelmemesi ne zor şey. Öyle çaresiz hissediyorsunuz ki kendinizi. Öyle boş, yalnız, biçare, sevgisiz ve soğuk! Ölüm de yaşamak kadar soğuk mu diye düşünüp duruyorsunuz. Cevap koca bir hayır. Ölüm sıcacık yuvanıza geri dönüşünüz demek. Gördüğünüz bir kabustan uyanmak demek. Tırnaklarınızdaki kirin silinip gitmesi, en sevdiğiniz dizinin reklamları bittiğinde duyduğunuz o heyecan demek. Ölüm mutluluk demek. İki yıldır arayıp bulamadığım o varlığından bile emin olamadığım his demek. Herkesin bulmam için gereksiz ve yapmacık bir çaba gösterdiği his. Bulursanız haber verin. Ben inancımı çoktan yitirdim.

                                                                                               -Feride"

Yazdığım mektubu katlayıp çantama attım. Zaman gelmişti. Sonsuza dek bu leş gezegenden ayrılma zamanı gelmişti. Boyalı kızıl saçlarım rüzgarda dalgalanıyor, boynuma yapışıyordu. Dünyadaki son dakikalarım, önceki dakikalarım gibi yalnız geçiyordu. Bu dünyadan çıkardığım tek ders, kötü bir insanın her zaman mutlu olacağı gerçeğiydi. Yalan! Mutluluk diye bir şey yoktu. Kötü bir kız olsanız bile mutlu olamıyordunuz. Yalnızca kendiniz kandırıyordunuz.

Uçuruma doğru bir adım yaklaştım. Kollarımı açtım ve bir adım daha attım. Rüzgar bu sefer saçlarımı boynumdan yükseğe uçuyordu. Sonunda Feride, sonunda huzura ereceksin. "Seni seviyorum F." Bir adım daha yaklaştım ve sağ ayağımı boşluğa bıraktım. Her şey bu kadar basitti.

"Feride!"