Çatı Katı

ç.k 1

Umutların içinde umutsuzluğu yaşamak diye bir kelime var ancak çoğu kişi bilmez ben, yapabildiğim tek şey olan tecrübelere tecrübe katıp abartılı duygusal sözlerle harmanlayan fazla şanssız kız.Bu böyle olmayacak en iyisi en baştan başlamak:

Ben Deniz, on bir yıldır çatı katından dışarı adımını atamamış mahlukat.Annem her zaman dışarısının tehlikeli olduğunu söylerdi .Ve ben de buna inanırdım.Şu anda on sekiz yaşındayım ve her şey mat bir gerçekliğe kavuştu.Babam ben yedi yaşındayken dışarıda bir cinayete annemin gözleri önünde kurban oldu. Ve o gün bu gündür ben dışarıya adımımı atamadım.Ve ben''Dış dünya tehlikeli'' dendiğinde artık itaat etmiyorum yalnızca gülüp geçiyorum.

Düşüncelere daldığım aynayı önümden çektim ve karşımda bana her şeyden habersiz bakan babaanneme baktım .Yarı gözü açık bir şekilde ''Sen kimsin?'' diye bir soru yöneltti zavallı yaşlı.

''Şşş tamam babaanne sana çorba getirmemi ister misin?.''Bir süre boş boş tavana baktı, bana cevap vermeden gözlerini yeniden kapattı.Ben ondan daha zavallıydım aslında.Hatta o şanslı bile olabilirdi bütün anılarını unutmak çoğu insana sorulsa dehşet verici bir olay olabilir ancak , inanın bana benim anılarım hatırlanmak istenecek durumda değil.Aslında çok düz bir hayatım var; Yat , kalk, camdan bak, ağla, Tekrar uyu.Evet, bu tekdüze hayatımın tekdüze penceresine geri gelmiştim.Yavaş yavaş çıkmaya başlayan yıldızlara baktım ve kayan bir yıldız ilişti gözüme.Gülümsedim ve dileyebileceğim en sıradışı dileği diledim. İsmimi!

Namıdiğer ismim olan Denizi en son 7 yaşımda gördümVe yeniden görmek için hayatımı verebilirdim. Anılar gözümün önünde canlandı;

babam ve annem ,babamın o zamanlar yalnızca serçe parmağını tutabiliyordum serçe parmağından asıldım, beni kucağına aldı ve anneme gülümsedi.''Benim minik kızılım deniz kabuğu mu bulmak istiyor?''

Hafifçe başımı salladım.Annem kıkırdadı.Ne kadar genç ve güzel!

Mükemmel ailem ile beraber -ve tabii ki elimdeki deniz kabuklarıyla- deniz karşısındaki banka oturduk arkadaki kafelerden gelen müzik sesi kulaklarımızı doldururken bir anda duyduğumuz keman sesiyle birlikte arkamızı döndük küçük bir çocuk ve bir baba küçük çocuğun elinde bir keman , adamın elinde ise en kalitelisinden bir gitar.Gecenin karanlığını aydınlattılar.küçük çocuğun gözündeki gözlük çok dikkatimi çekmişti o zamanlar...

Karşısına bakıyordu ben yanında olmama rağmen babam beni yanına çekti ve kulağıma çocuğun hasta olduğu için bizi göremediğini söyledi.Çocuğa son bir kez daha baktım mutlu görünüyordu, belki de içi üzgündü.Karşısına geçtim ve elini tuttum ismimi söyledim

''Ben Deniz''

Önce şaşırdı sonrasında kafasını sesin geldiği yöne çevirdi.Babası hala notaların uçuşunu sergiliyordu. O gün küçük bankın yanında konuşup durduk.Ben onun görememesine değinmedim o da bana bundan bahsetmedi zaten.

Bana keman çalmaya devam ederken yaşına rağmen nasıl bu kadar yetenekli olduğunu sorguladım.Ancak arkamızdan gelen çığlıkla yetenekli parmaklar sustu. Ben de.Babam yerde hareketsiz yatarken yanına koştum.Gözlerimden akan yaşlarla annemin çığlığı ahenk içerisinde ilerlerken ''Baba '' diyebildim yalnızca. Babamın gözleri hafifçe açıldı ve bana baktı.''Kızılım''.Üstüne deniz kabuklarımı dizdim, şaşkın gözler bana bakarken...

''Kızım!''İrkildim babaannem galiba akşam klasiğimizi gerçekleştirmek için bana sesleniyordu.''Babaanne buradayım''. ''Deniz'im kızılım bana kitap oku''Babaannem yine hatırlamıştı adımı, yarın yine unutacaktı biliyordum.Gülümseyerek bakmaya devam ettim ve en son kaldığımız yeri açtım.

Bir saatlik okumanın ardından suyumu yudumladım ve son sayfayı okumaya devam ettim.

''Hayata gözlerini yummuştu, artık açılmıyordu gözleri.Tek yapabildiği şey ağlamaktı ağlamak , ağlamak...''

Büyükanneme baktığımda ağlıyordu, onu bu şekilde görünce dayanamadım.Kollarımı bedenine sararken kızıl-sarı saçlarını şefkatle okşadım ve fısıldadım.

''Ah be Hira'm yeter artık bu kadar hapis hayatı yakında kurtulacağım buradan.''

Tabii ki anlamamış bir şekilde gözlerini kapattı ve derin bir uykuya daldı.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ve ilk bölümü yazmış- veya yazdığımı sanmış- bulunmaktayım.Bu kitap her zaman heveslenerek yazmaya başlayıp kimse okumayınca bıraktığım kitaplardan olmayacak! 2 kişi bile okusa devam edeceğim. Ve sen o iki kişiden biriysen bil ki;Benim için çok mükemmel bir şey yaparak, kitabımı okuyarak çok güzel bir şey yapıyor, bana yazmam için cesaret veriyorsun!

İyilikle kal^^ sonraki bölümde görüşmek üzere...