Sobbing

Χωρίς Χρώμα

9/11/16

Χάθηκε στο ουράνιο τόξο της .
Δεν ηταν με χρώματα πολλά.
Το δικό της ήταν πάντα λευκό .
Περπατούσε για να φτάσει την άλλη άκρη που την έψαχνε μανιωδώς.
Περίμενε να ανθίσει η ψυχή της σε αυτό το τέλος .
Χρόνια περπατάγε επάνω  σε ενα λευκό πέπλο και η ίδια δεν το γνώριζε .
Για πολύ καιρό ζούσε σε ένα ψέμα .
Σε αυτό του ουράνιου τόξου.
Ψευδωνταν μόνη της χρόνια , μήνες , εβδομάδες , ώρες , λεπτά και δευτερόλεπτα.
Το ουράνιο τόξο δεν ήταν τελικά το μεγαλύτερο ψέμα.
Ψέμα ήταν η ελπίδα της .
Ψέμα ήταν και η ίδια .
Ηλπιζε πως περπατοντας πάνω σε αυτό το τεράστιο άσπρο κύμα θα καταφερει να το ζωγραφίσει με χρώματα δικά της .
Χρώματα ξένα . Χρώματα καινούργια .
Χρώματα κρυμμένα .
Είχε κάτι ξεχωριστό αυτή η άκρη του ουράνιου τόξου για εκείνη τελικά .
Ήταν το τέλος της και η αρχή της.