Nie przekraczać granic

Prolog

[...] był tam. Stał przy furtce do lasu. Zrobiłam krok do tyłu. On zrobił krok do przodu. Cofnęłam się kilka kroków, a potem zaczęłam biec. Uciekałam, a on dalej mnie gonił. Zauważyłam wielki kamień i po chwili wpadłam na pomysł żeby się tam schować.
- To zbyt dziecinna kryjówka - pomyślałam - ale on... - wzdrygnęłam się - nie wiem kto mnie goni i po co. Nie wiem jak wygląda, nie wiem co chce zrobić... - pierwszy raz w życiu tak się bałam.
Pomyślałam że zadzwonię na policję, ale gdy zobaczyłam że nie mam telefonu - załamałam się. Zaczęłam po cichu płakać. Usłyszałam kroki, ale nie potrafiłam przestać. Bez namysłu wyszłam więc z kryjówki i powiedziałam :
-Tu jestem! Tak, tutaj! Ty idioto!
Chłopak się obejrzał i mnie zauważył, po czym zaczął powoli podchodzić
- Tak... Masz rację, całkowitą rację... Jestem idiotą... Pragnę ciebie... - powiedział męskim chrypiącym głosem
- Dzisas! Facet! Ja nawet Cię nie znam!
- Wiem, ale nie potrafię ci tego wytłumaczyć - chłopak podszedł na tyle blisko mnie, że spokojnie mogłam zobaczyć jak wygląda. Był wysoki, miał gęste, ciemne włosy, a ich końcówki (również na grzywce) miał czerwone. Jego oczy były piwne, bardzo wyraźne, tak jak jego mięśnie. W tamtej chwili poczułam coś dziwnego - również go pragnęłam.
Chciałam dotknąć jego mięśni, musnąć wargami jego usta, przytulać się do niego; w jednej chwili stojąc na przeciwko niego poczułam się bezpiecznie;
Podszedł do mnie jeszcze bliżej, a gdy ja również tak uczyniłam dotknęliśmy się czubkami nosów. Później on zrobił ten krok... Przechylił lekko głowę, jak do pocałunku i lekko musnął moje wargi. Gdy ja odwzajemniłam pocałunek rozkoszowaliśmy się tą długą chwilą, gdyż zastygliśmy w pocałunku. Poczułam jego ciepło, wrażliwość, romantycznoś i to, jak bardzo mnie pragnie. Chciałam żeby on poczuł to samo z mojej strony. Po chwili, chłopak zakończył pocałunek i powiedział :
- Jestem Zack a ty?