Kurban-ı Felak

Sonun Başlangıcı

Soğuk ve yağmurlu, alacakaranlık bu gece de ısınmak zor olsa da... Odayı aydınlatan tek şey, camdan içeriye giren şimşek huzmeleriydi. Bugünkü fırtına diğerlerinden çok daha farklıydı. Sanki kıyametin alâmeti gibiydi... Sanki cehennemden dört atlının savaşma yankıları gibi... Bu gece de uyumak zordu ve şöminenin yanın da sıcak kahvemi yudumlamak daha rahatlatıcıydı açıkçası. Her bir şimşek patlamasının içinde ayrı bir ürperti gizliydi. İzlediğim filmler ve okuduğum kitaplar da böyle başlayan olaylar sonu hep kanla biterdi. Kahvemi yudumlarken bitirdiğimi farkedememiştim bile. Çok fazla düşünüyordum galiba böyle bir gece de ne olabilirdi ki?

Fatma hanım... Fatma hanım... ismini bir kaç kez tekrarlamıştım fakat gelmemişti. Fatma hanım bu evin çalışanlarından birisi, genellikle mutfağa bakar. Son kez adını sesleniverdim ama gelmemişti sanırım beni duymayacak bir yerdeydi. Neyse işimi kendim yapmalıydım. Kahvemi tazelemek için aşağıya mutfağa gidecektim ama karanlıktan önümü görebilmek için masadan mumu yanıma almayı eksik etmedim..

Merdivenlerden basamak basamak inerken ilk defa bu kadar zifiri karanlık ve sessiz olduğuna şahit oluyordum. Mutfağa yaklaştığımda içeriden mum ışıkları adeta karanlığa hucum ediyordu. İçeri girdiğimde odaya hakim olan çekilmiş yoğun kahve çekirdek kokusu burnumu doldurarak beni mest edip rahatladığımı hissediyordum.Etrafıma bakındım. Kimseler yoktu, az ilerideki kahve makinasının yanına gidip damla sakızlı americano hazırlaması için malzemelerini yerleştirdim ve beklemeye başladım. Beklerken amaçsızca mutfak duvarlarını kesmeye başladım... Derken az ilerideki kapının aralık olduğunu fark ettim ve dikkatli baktığımda kapıyı aralayanın bir ayakkabı olduğunu gördüm. Fatma hanıma tekrar seslendim ama yine aynı sessizlik etrafı bürümüştü. Ne olduğuna bakmak için kapıya yöneldim. Yaklaştığımda ayakkabının içini dolduran ve devamı olan ayak gördüm ve hemen geri çekildim. Ürkmüştüm! Kapıyı açıp açmamakta kararsız kaldım. Birden arkamdan çıt diye ses geldi, olduğum yerden havaya sıçradım kendimi yerde buldum.

Ses kahve makinasından gelmişti ve kalbimin yerinden fırlarmışcasına çarpmaya başladı.. Bu sessizlik beni iyice korkutmaya başlamıştı. Nefesim hızlanmaya ve derinleşmeye başladı, vücudumun ısısı değişmeye ve istemsizce titremeye başlamıştı. Korku bedenimi ele geçirmişti. O kapıyı açıp ne olduğuna bakmalıydım. Ayağa kalkıp kapıya tekrar ilerledim, kapı kulpunu tutup tüm cesaretimle yavaş yavaş kapıyı açtım... O an karşılaştığım şeye inanamadım. Bu! Bu bir... Kendime geldiğim de zaman biraz geçmiş olsa gerek. Bu dizden aşağı kesilmiş bir ayak parçasıydı. Kapı eşiğinin önü kan birikmiş bir haldeydi ve daha içeri devam eden kan izleri vardı. Fatma hanımı sanırım bulmuştum ya da onun bir parçasını.

Hemen mutfaktaki telefona sarıldım ve acil hizmetlerini aradım ama telefon çalışmıyordu, telefon kablosunu kesmişti. Salondaki telefona koştum ve aynı şekilde onun da kabloları kesilmişti. Dış kapıya koştum. Kapının kulpuna demir kilit takılı olarak gördüm. İmdatt! Yardım edin diye bağırmaya başladım kapıya vurarak. Avazım çıktığınca bağırıyordum ama nafile, kimseler duymuyordu beni. İçeriden cam kırılma sesi geldi. Kendimi savunmak için yukarıdaki salona koşup kapıları kapayıp önüne koltuk çektim ve şömine duvarına asılı olan tüfeğimi aldım. Mermi olup olmadığını kontrol etmeye çalışıyordum ama ellerimin titremesi iyice artmıştı. İçine bakmaya çalışırken 2 kovanıda yere düşürdüm, hemen yerden kovanları alıp yerleştirmeye çalıştım ve sonunda yerleştirebildim ama bu 2 kovan beni korumaya yetmezdi. Çalışma masamın çekmecesine yönelip mermi kutusunu açıp hepsini ceplerime doldurdum. Yağmurun ve şimşeklerin şiddeti iyice artmıştı. Cama yaklaşıp dışarıyı kolaçan ettim. Etrafa bakmaya çalışıyordum ama yağmurun şiddetiyle göz gözü görmüyordu. Salonda bir müddet bekledim ama evdeki her kimse buraya gelmemişti ve elimdeki tüfeğin verdiği cesaretle dışarıdakini bulup öldürecektim, o beni öldürmeden...