02'01'17
Bugün tam 105 gün oldu. İnsan hiç günleri sayar mı? Böyle aşk mı var beh insan hiç böyle yanar mı? Ağlıyorum, çok kötüyüm. Acınacak haldeyim. Sevdiğim çocuk beni sevmiyor. Bu dünyada intihar sebebi olarak nitelendirilebilecek en önemli 8 olaydan biri. Bilmiyorum. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Tek yapabildiğim ağlamak.
Acaba çirkin miyim? Beni sevmemesi için sebepler türetiyorum ama yok. Beni sevmemesi için hiç bir sebep yok. Bana direkt hayır dediği günü hiç unutamıyorum. Günlüğüme döküyorum bu kalbi kırık anıları aynı zamanda kağıdı ıslatan bir kaç damladan fazla yaş döküyorum. Biliyorum ki vücudumu jiletlemek, hünharca haykırmak , deli gibi ağlamak veya boş inşaatların en üst katlarından bacaklarımı sallayıp intihar yöntemleri tasarlamak onu bana kazandırmayacak. Ama şizofreniz işte hani şu kan gördükçe mutlu olan cinsten. Eskiden kan görünce tiksinirdim. Babam doktor olmam için baskı yapardı hep ben kan görünce titrerdim. Bana hiç fikrim sorulmadı zaten. Nefret ettiğim hayatları yaşamak zorunda kaldım. Yaşaya yaşaya liseye kadar geldik. Burası berbat bi yer. Bir sürü konu var , hep ders çalışmak lazım , test çözmek ve eğer iyi bi öğrenci olmak istiyorsan ölene kadar çalışman lazım. Ben olamıyorum ama. Çok istiyorum ve depresif hallerimden asla zaman kalmıyor. Neden böyleyim hiç bilmiyorum. Annemden de nefret ediyorum. "Hanım hanımcık ol biraz, biraz ağır başlı ol, niye hep siyah giyiyorsun, biraz neşeli ol, şu telefonla biraz az oyna, ders çalış , çorap giy, odanı topla, erken yat, kursunu aksatma, devamsızlık yapma, şu Instagram da aptal saptal şeyler paylaşma , ekmek ye Vs." Her gün beni öldürüyor. Çok isterdim onun istediği gibi bi çocuk olmak ama çok geç. Bizde kayışlar koptu. Geri toparlanamayız. Tükeniyoruz yavaş yavaş. Biz diğerleri gibi değiliz dostum. Bizler Kaçığız. Doğuştan değil belki ama hayatının en güzel senelerinde psikopata bağlamış müptezellerin tekiyiz. Tanrı da sevmez bizi. Kötü insanlar değiliz aslında. Peki neden böyleyiz?
...
