AKLIMI NEREYE DEVŞİRSEM ACABA ?

BAY/BAYAN HİÇKİMSE

Grinin her tonunu maviye çevirdim hiç usanmadan.Boyam bitti,kanımla devam ettim tuvalime.Kanım çekilene kadar da vazgeçmeyeceğim duy beni ey ademoğlu.
Herkes kendi deliliğini yarıştırmakla meşgulken ben saplandığım bataklığı eşeledim.
Ruhumu keşe verip.
Dumalara teslimdim.
Sanırdım naparsam yapayım hızır yoldaşım.
Çekip çevirsin beni diye beklerdim.
Benmişim belam,benmişim hızırım,benmişim meğerler,amalar.
Çok bilmişliğime boğularak ölecek olanda benmişim.
Ölmeyi unutanda.
Herkes bi meğer kadar ıssız.
Herkes bi ama kadar da dolu dizgin.
Ben kimim ?
Kar gibi soğuk ölümlerden miyim.
Kendini alevlere atanlardan mı ?
Ağaçlar gibi kış gelsin örtsün beni diye sonbaharda dökülen miyim ?
Sokakta çöplerimi eşeleyen kedi miyim ?
Kar bürümüş soruları cevabı metrelerce derinde sanki.
Bi adım atsam göçer mi ?
Bu korkuyla zaman geçer mi ?
Yazı mı beklerim kim bilir.Karların erimesi bir ömür sürer mi ?
Karanlıklara kara kalemle seslendim zaman zaman.
Aydınlığı da karaladığım olmuştur.
Noktayı koymayı bilemediğimde.
Azizim keşkelere nokta koyup amalara devam etme sırası geldi bu gece burada.
Tam da onun sürme gözlerinin karşısında.
Müptezeller gibi son kez iç onun bakışlarını da yarın bırakıcam söz de var oluşuna.
Yer miyim gök müyüm ?
Eğer göksem yağmurlarımı benden koparman neden ?
Yersem ziyadesiyle,karlarla bedenimi bürümen neden ?
Güneş açsın diye beklemek yerine bi halat atıp da günü tekrar tekrar doğurasım var.
Gözyaşlarımdan gökkuşakları saçıp sevecen bi yer yapasım var,Yüreğimi.
Maasenlerde yıllanamayacak kadar ekşimiştim zaten.
Ha vücudumdaki kanda bu kadar.
Noktayı koymaya yetemeyecek yada resmi bitiremeyecek kadar.
Hep bi eksik kalıcak resimde ne olduğunu bilmediğim.
Bataklığı eşeleyerek de bulamadığım.
Yüz binlerce ayak izi var düşüncelerimde.
Sanki kazılmayı bekleyen bir çukur gibi duygularım.
Kazsanda üzerime bassanda.