İlk defa aşık olmuştum. Önceler de aşk nedir bilmezdim. Sen öğrettin. Bana aşkı da aşk acısını da sen öğrettin. Sen benim için ilktin. Yaptığın onca kötülüğe rağmen, yine de ben seni sevdim. Sevdim çünkü sensiz olmuyor, sevdim çünkü ilkimdin son olsun istedim. Son olmayacağını bile bile. Hep sevdim seni be adam. İnanmazsın ama uykum da bile sevdim.
"Olmaz. Olamaz sensiz bir hayat" diye düşündüm kendi kendime. Yok yaa. Aslın da sensiz çok da güzel oluyormuş. İnsan bir süre sonra alışıyor. Ben de senin yokluğuna alıştım. Tamam kabul. İlk başlar da çok zorlandım. Hatta "Yapamam. Olmaz" dedim. Ama çok da güzel oldu. Hiç yokluğunu hissetmedim. Tamam belki biraz hissetmiş olabilirim. Ama artık farketmez. Beni bırakan beni aldatan da sendin. Kendi suçlarını üzerime yıkmaya çalışan da sendin. Benim tek suçum sana fazlasından değer verip, seni fazlasından çok sevmek benim suçum. Sen benim sandığım kişisin. Pardon sandığım kişiydin...
ÖZÜRDİLERİM. FAZLA DEĞER VERMİŞİM :(
