Gerçekleşmeyecek Düşler

Olmayacağını Bilmek

Hayat herkese kötü oyunlar oynamıştır zaten biz bi kukla gibiyiz bi nevi bazen şans bize gülüyo bizi o oyuncağı oynatan çocuk yapıyo ama sonra bizden daha güçlü biri gelip o kuklara el koyuyo bilmiyo veya düşünmüyo bizim o kuklara ne kadar değer verdiğimizi belkide kısa zevkleri için alıyorlar bizden o kuklaları sonra kırıp atıyolar biz o kukları tamir etmek için uğraşıyoruz ama olmuyo olsa bile eskisi gibi bir değeri kalmıyor işte bu sevgi denilen şey bu hayat bunları bizden hep çalıyor bazende sahip olmadığımız o kuklar için birilerinden yardım istiyoruz yada kendi çabalarımızla sahip olmak istiyoruz ve hiç sahip olmadığımız bişey için bile ağlıyoruz üzülüyoruz aslında hiç oynamadık oynamanın zevkini bile bilmiyoruz belki hiç zevk vermicek veya bir süre sonra sıkılıp atıcaz ama yinede herşeyi yapıyoruz zevkini bilmediğimiz bişey için bende bu gibi örnekleri yaşadım herkezde bunlardan birini yaşamıştır diye düşünüyorum çok küçük yaşta ailemden ayrıldım maddi durum sıkıntısı falanda değildi ufaktım ilerisini düşünemediğim için böyle bir karar verdim ailem bana hiç bi zaman engel olmadı sadece tavsiye verildi peki neden ayrıldım ailemden hiç bi sıkıntım yoktu yaşadığım şehirde arkadaşlarımla veya ailemle gayet güzeldi hayatım ama ben sadece kendi ayaklarım üzerinde durmak istedim kolay sandım ama hiç öyle olmadı bin yüz kilometre ötedeyim ailemden kendi başıma başladım bu hayatta ama babam beni bırakıp yanımdan ayrılmayana kadar hiç yanlız kaldığımı hissetmedim yaşamak lazım böyle şeyleri babam yanımdan ayrılalı iki dakika geçmişti ama kalbime bişey oturdu o an anladım ne kadar zor olduğunu ve daha yeni başlamıştık babamın arkasından koştum ayrılmadım yanından üç gün kaldı benimle ve sonunda gitti iki ay boyunca bedenen yaşadım sadece sigaraya başladım kaldığım yurtta hiyerarşi vardı çok dayak yedik ama hep yedik tek yemedim hiç bir zaman böyle yerlerde dostluğun önemini daha iyi anlıyor insan tatil bulunca giderdim ailemin yanına on günlüğüne falan devamsızlık yapardım günler o kadar çabuk geçerdi ki ailemin değerinide öyle anladım alıştım sonunda yanlız yaşamaya evet dostlarım vardı ama bazen bi erkek olarak bayan bi dostta kız arkadaştan bahsetmiyorum zaten lisede çoğunluğu gelip geçici malum okulda meslek lisesi olunca cevremde pek kız yoktu ama sonunda öyle bi dost edindim ki nasıl tanıştım nasıl bu kadar yakın oldum plansız şeyler ayarlıyamıyoruz böyle şeyleri iki yıl sonra çok hakiki bir dost edindim biraz geç oldu ama olsun herşeyim oldu onun için herşeyi karşıma alabilirdim ve bu duyguyu güzel yapan şey onunda benim için herşeyi karşısına alabileceğiydi artık burdada bi ailem var gibiydi annem ablam kız kardeşim gibiydi ve bunu tek başına yapıyodu ailemin yanına gidesim gelmiyodu bazen bir yılımın her günü onunla geçti güldük ağladık ama hiç düşmedik hep birbirimizi tuttuk sımsıkı bi şekilde ama hayat acımasızdı ailem gibi olan dostum gitmek zorunda kaldı hemde çok uzağa amerikaya yine yanlız kaldım şuanda yanlızım hayat benden en sevdiğim kuklamı aldı şimdi düşünüyorum işte o hiç olmasaydı daha mı iyiydi yoksa en değerlin olduktan sonra elinden alınmasımı diye sonucuna vardım iyiki girmiş hayatıma ve şimdi olmayacak düşler kuruyorum gözlerimi kapatıyorum ve kafamda yarın sabah kalkıp onunla buluşup dertleşiyormuşum gibi kuruyorum hayatımda ne oluyosa o olsaydı ne yapardı bunları kuruyorum ve gözlerimi açınca hayal kırıklığına uğruyorum olmayacağını ve hayal kırıklığına uğrayacağımı bile bile kendimi bundan alamıyorum. Kusura bakmayın noktalamayla uğraşmak istemedim sadece yazmak istedim.