Zamansız gelen her güzellik hızlı ve güzel gelişir görülen bir rüya gibi hiç bitmeyecekmiş gibi başlar herşey korkarsın gözlerini açmaktan açtığında tüm güzellikleri kaybetmekten... Inanmak güvenmenin yarısıdır inanırsın ve güvenmek istersin tüm benliginle kalbinle saflığınla herşey yolundadır hiç olmadığın kadar kendini iyi mutlu ve güvende hissedersin bu seni korkutur çünkü böyle güzel bir seyin sonunun hüsran olacağını tahmin etmek zorda değildir. Bir düşüş yaşarsın onunla bulutlara uzanırken ellerini tutup her derdi tasayı unutup sadece ona ait bir mutlulukken şimdi buluarin ardından çok hızlı yere çakılmayı ve dağılan bedenin gibi hayallerininde dağılıp yıkılıp bir daha toparlanamayacağınıda bilmek gercekten koca bir yıkım enkazın altında kalıp yardım istemek için çırpınıp gücünü son noktasına kadar harcayıp takatinin kalmadığı anda bir yardım eli beklemek kadar mucizevi biseydi... Yıkılan hayallerimemi kırılan kalbimemi yoksa inanmaktan güvenmekten sadakatten vazgeçen bana mı üziliyim? Bu sorunun cevabını bende bilemiyorum kafam çok karışık okadar şiddetli düştüm ki gökten yere parçalarımı bulamıyorum kalkıp toparlanmak istiyorum ama kendime dair artık hiç birsey bulamıyorum bu hayatta şunu öğrendim insanlar bisileri elde etmek için sizin saflığınızı masumiyetini ve inancınızı çalıyor ve istediklerini aldığını görünce hayal kırıklığının ne olduğunu öğretiyor uçurumdan aşağıya yuvarlaniyor ucurumda atlarken o heyecanın verdiği tadının ne kadar keyifli olduğunu ama düştüğünde her zerrende o acıyı yaşadığını ve bu acıyı kalici olarak hatırlaman için bedeninde kalbinde izler bırakıyor tam kendini toparladın derken yine bir bakıyorsun uçurum kenarındasın ve bir rüzgar esintisi bekliyorsun...
