Οι Σκεψεις..!!

Σκέψεις

Σε ένα μικρό χωριό, ενός μικρού νησιού υπήρχε μία οικογένεια όπου μεγάλωνε το κοριτσακι τους με πολλές δυσκολίες...το όνομα του κοριτσιου ήταν Ιωάννα και καθως μεγάλωνε γινόταν ένα όμορφο και έξυπνο κορίτσι έχοντας πολλά όνειρα που ίσως ποτέ να μη καταφερνε να τα πραγματοποιήσει. Στο μυαλό της Ιωάννας  έρχονταν αναμνήσεις από το παρελθόν και  όλες οι ξενοιαστες στιγμες που περνούσε σαν μικρό κοριτσάκι. Όμως  περνούσαν τα χρόνια και καταλαβαινε πως ολα γύρω της αλλάζουν. Ήταν  ένα κορίτσι το οποίο μεγάλωσε πιστεύοντας πως εκει έξω, πέρα από το χωριό της υπάρχει ένας κόσμος διαφορετικος ισως και ιδανικος.

Κάποια μέρα αποφάσισε πως επρεπε να πάρει τη ζωη στα χέρια της και να φύγει απο το μέρος οπου γεννηθηκε και μεγάλωσε. Οι γονείς της στεναχωρεθηκαν πολύ όμως δεν είχαν αλλη επιλογή, καθως εκείνη μόνο θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Η Ιωάννα που πλεον ήταν 18 ετών βρέθηκε μόνη της σε ενα μέρος όπου έπρεπε να μπορέσει να σταθεί μόνη  στα ποδια τής. Καθώς ξεκίνησε τη νεα της ζωή πίστευε πως οι άνθρωποι θα την βοηθούσαν ομως εκείνη δεν εισεπραττε αυτό που τόσο ήθελε. Υπήρχε αδιαφορία και ζηλεια. Μπορεί ο καιρός να περνούσε, να μιλούσε με τους γονείς της και προσπαθούσε να τους πείσει  πως ολα ηταν τέλεια και οτι δεν αντιμετώπιζε προβλήματα γιατι δεν ηθελε να τους στεναχωρεσει. Οσο περνουσαν οι μέρες οι εβδομαδες και οι μήνες εκεινη συνεχώς απογοητευοταν γιατί καταλαβαινε πως ο κοσμος εκει εξω ειναι σκληρος και απαιτητικος και πως δεν ηταν τελικά αυτο που φανταζοταν. Παρολα αυτα η ζωη της αρχισε να μπαινει σε ταξη, βρηκε σπιτι βρηκε δουλεια και οι μερες περνουσαν και νοσταλγουσε το χωριο και τους δικους της.

Στην ζωη της τα πράγματα φαίνονταν  να πηγαιναν ολα οπως θα ηθελε ο καθένας ομως στην καρδια της υπηρχε ενα κενο. Ενιωθε συνεχως πως κατι ελειπε απο τη ζωη της. Καποια μέρα τυχαία γνώρισε ενα παλικαρι και ενιωσε οτι μεσα της κατι αρχισε να αλλάζει. Η καρδιά της χτυπουσε δυνατοτερα και ενιωθε πως δεν μπορει να ζησει χωρις εκεινον. Εκει καταλαβε πως μαλλον μιλαμε για αγαπη, μια πραγματικη αγαπη που ισως τοσα χρονια να της ελειπε. Περνουσαν οι μερες και εκεινοι ενιωθε ολο και πιο ωραια ομως εκεινος δεν ηταν ξεκαθαρος απεναντι της, εκεινη του προσφερε τα παντα αλλα εκεινος παρολο που εδειχνε πως την αγαπαει δεν εξεφραζε τα συναισθήματα του και αυτο ηταν κατι που αρχισε να την ενοχλει και να μην την γεμίζει.

Η σχεση τους παρολα αυτα προχωρουσε, εκεινη μερα με τη μερα δενοταν ολενα και περισσοτερο μαζι του. Ολα εδειχναν υπεροχα και μαζι περνουσαν στιγμες που δε θα μπορουσε ποτε να φανταστει οτι θα περνουσε. Δεν ειχε μετανιωσει στιγμη για τις αποφασεις που ειχε παρει μεχρι τοτε. Παρολα αυτα ο μεγαλυτερος της φοβος ηταν οτι καποια μερα θα ξυπνουσε και ολα θα ειχαν εξαφανιστει. Εκεινος ναι μεν εδειχνε να την αγαπαει την προσεχε πολυ αλλα επρεπε να σκεφτει και το δικο του μελλον. Ετσι μια μερα το αγορι αποφασισε πως δε θα ηταν σωστο να συνεχισει μαζι της ενω δεν ηταν σιγουρος για τις αποφασεις του και ετσι ενα πρωι εξαφανιστηκε.

Το κοριτσι νιωθοντας πολυ πληγωμενο και απογοητευμενο απο οσα ειχε περασει αποφασισε να τα παρατησει ολα και να γυρισει στους γονεις της και στο σπιτι της που παντα θα ηταν ανοιχτο για εκείνη. Οταν επέστρεψε κατάλαβε πως ισως τελικα τιποτα να μην μπορει να αντικαταστησει αυτα που ζουσε στον τοπο της και πως οπου και να πηγαινε θα ηταν μια ξενη.