Bir umut kaldı içimde

**1. bölüm**

*İçimde kalan son umudum oldun*

Susuyordum sadece suyordum dilim tutulmuştu resmen söyleyecek çok şey vardı ama ben susuyordum. Hiçbişey demeden kapıyı vurup çıktım. Uzaklaşmak istiyordum bu ildende ondanda.
*********
Biletimi almıştım trene doğru ilerledim kapıdaki görevliye biletimi

Çok kötü düşünceler içindeydim ne yapcam nereye gitcem bilmiyordum rahatlamak düşüncelerimden sıyrılmak istiyordum.Başımı trenin camına dayadım dışarıyı izliyordum ben istemesemde gözyaşlarım arka arkaya geliyordu. Gözyaşlarım yüzümde iz çizerek giderken ben seni düşünüyordum pişman değilim ama üzülüyorum geçen senelerime. Ben bu duygular içindeyken tren görevlisi geldi abla istasyondayız dedi. Bende gözyaşlarımla birlikte bavulumu trenin karanlık , sessiz koridorunda sürmeye başladım ve indim. Tren ruzgarıyla önümden geçti gitti bende öylece baktım arkasından. Uzerimde beyaz uzun bir elbise vardı. Bu elbiseyi ne akılla giymiştim hatırlamıyorum. Ama rahattı. Yol nereye giderse diye yavaş yavaş yürümeye başladım. Trenden inen herkez yakınlarına , akrabalarına , ailelerine sarılıyorlardı. Özlemlerini gideriyorlardı. Bende bilmediğim bu yerde nereye gideceğimi ne yapacağımı bilmeden yürüyordum.
# Meral karakaya #