ÖLÜM KAVŞAĞI

Bizim Çocuklar

-şşt  June hey
-of kapa çeneni!
-Saat kaç?
-of bilmiyorum
-Anladın mı julie, dedi birden Bayan Rose. Korkudan dilim tutuldu. Cevap veremedim. Ve aniden zil çaldı. "oh"  çektim içimden. Bu bana tanrının bir hediyesi idi. Arkadaşlarımla buluşmak için buluşma noktamıza gittim. Ha bu arada buluşma noktamız  bodrum katının eski, çürümüş kapısının önüydü. Kesin yine geç kaldım. Koşarak yanlarına gittim. Adımlarımı hızla atıyordum. Yanlarına gittiğimde hepsi ordaydı. Elleri bellerinde kızfın vir yüz ifadesi ile bana bakıyorlardı:
-Merhaba gençler. Özlediniz mi beni, dedim
Marry ve sally aniden üstüme atıldılar . O ikisi elmanın iki yarısı gibidirler. Herşeyi beraber yaparlar. Birbirlerine çok değer veriyorlar.
-Nerde kaldın julie, dediler
Bir bahane bulmaya çalıştım
-Eee şey yolda jack'i gördüm. Tarih dersi ile ilgili ban birkaç soru sordu, dedim
Arkadan bir ses "ben burdayım" dedi. Ah bu jack'ti. Simon:
-Daha doğru düzgün bir bahane bile bulamıyorsun, dedi.
Vıdı vıdı vıdı bu Simon. Küçük grubumuzun çok bilmişi. Onu kıskanıyor değilim. Aslında zor zamanlarda aklı işimize yarıyor ama. Jack her zamanki gibi tıkınıyordu. Elinde bir tost ve kola vardı. Jack grubumuzun en doymazı. Nerde görsem elinde bir yiyecek vardır. Neyse artık yukarı çıkalım dedim. Hep beraber yukarı doğru yol aldık. Tam o sirada  bir ses belirdi:
-Benimle geliyorsunuz dedi.
Bu miraydı. Mira, kıskanç hasetin tekidir. Bizi çekemiyor hiç.
-Her neyse yine hangi yapmadığımız şeyle suçlayacaksın bizi, dedim
Bize o hortlak gözleriyle kızgın bir ifadeyle baktı. Ve sonra :
-O kapının oralarda takılmanız yasak, dedi.
Marry sert bir adımla yere vurdu:
-ne? Bu hiç adil değil. Bu nasıl iş böyle ya, dedi.
Sally ona sarıldı:
-Sakin oş marry sinirlenince kötü oluyorsun, dedi.
Ama yapacak bişey yoktu. Çünkü mira  okulun güvenlik nöbetçisiydi. Ona karşı gelenler disipline kadar gidebiliyor. Ah hepimiz bu kızdan nefret ediyoruz. Herkes sırayla müdürün odasına doğru yolda aldık. Mira kapıyı çalıp bizi içeri soktu. Ve kapıyı kapatırken şetanice güldü. Bayan lucy  bir sire bize baktı. Bir iki dakika bizi süzdü. Ve sonra sesini yükselterek:
-Size o kapıdan uzak durun demiştim, diye bağırdı.
Sally hopladı, çok ürkmüştü. Korkusu terleyişinden belliydi. Sonra küçük Einstein öne atıldı:
-Peki neden bizi oradan uzaklaştırmaya çalışıyorsunuz. Orda tehlikeli ne olabilirki, dedi.
Müdür lucy bir süre sustu ve:
-Çıkın dışarı, dedi sessiz bir tonla
Bizde yavaşça dışarı çıktık. Neyse eve gidelim artık dedim. Herkes o bodrumda ne olduğu hakkında bişey bilmiyordu ve çözemiyorlardı...