ÖMÜRLÜK SABIR

Bölüm 1 "Kaza"

Eymen  ;
Neden bütün bunlar yaşanır hayatta. Neden hayat bir kere bile doğru yolu göstermez insana. Neden hayaller sadece ölümlerin üzerine sınırlı kalır.? Neden hayat nasıl yaşayacağını öğretir insana. Neden hayaller rüyalarda sınırlı kalır?
Neden?, Neden?, Neden?
Bu ve bunun gibi cümlelerle doldu taştı hayatım. Neden beni bırakıp gitti bir başıma hala aklım ermiyor. Halbuki ona sevgimi , aşkımı , hayallerimi vermiştim. Hiçbirinin kıymeti yok muydu.Bu kadar mıydı yani yaşananlar bu kadar mıydı gerçekten. Acaba arkasında nasıl bir enkaz bıraktığını bilmiyor muydu? Ona olan aşkımla yaşadığımı, yeniden hayat bulduğumu o da biliyordu. Ama.... Ama işte...Her enkazı, her depremi açıklayacakkenki amalardan oluyordu bu. Nasıl olup bittiğini anlamadan birden oluveriyordu ama hayatımızı saniyede mahvediyordu. Tüm yaşananlar yıkık bir binadaki tuğlalar gibi batıyordu kalbimizin en derinine...
Sabah kahvemi içerken bunları düşünüyordum. Birazdan yeni çalışacağım hastaneye gidecektim. Küçüklüğümden beri doktor olmak isterdim ama kendimi hep mutlu hayal etmiştim. Hiç böyle olacağını düşünmemiştim. Ama artık bunlar eskide kaldı. Artık yeni  hastanemde yeni iş günümde herşeyi eskide bıraktım. Yani bırakacaktım inşallah.
Saate baktığımda az bir vaktim olduğunu gördüm ve hemen üzerimdekileri çıkardım. Dolabımdan siyah pantalon ve siyah gömlek çıkartıp giydim.Montumu giydim ve evden çıkarken portmantodan arabamın anahtarını ve cüzdanımı aldım ayakkabımı giydim ve evden çıktım.  Hastane ile evimin arası yirmi dakika  ya var ya yoktu. Ama biraz geç  kaldığım için arabamla gidecektim. Bu yüzden daha fazla geç kalmamak için hızlı gidiyordum. Biraz gittikten sonra telefonum çaldı ve  bakmak için cebimde çıkartırken yan taraftan baya büyük birşey arabama çarptı. Çok hızlı olduğum için kontrolü sağlayamadım. Camlar kırılıyor ve  herbiri üzerimedir geliyordu. Ve sonrası karanlıktı.