Dzieci Bogów- To my.

Prolog~

-Powiedz mi czemu?Czemu cały czas na nowo mnie ranisz? Ufałam Ci! Ty Jesteś NIKIM! Nienawidzę cię ! słyszysz mnie ?! N I E N A W I D Z E CIĘ !!.          Krzyk rozniósł się echem po całym lesie.  Zastygła bez ruchu , po czym odwróciła się i spojrzała ostatni raz  na niego wzrokiem nienawiści .   Jej kroki były jeszcze słyszane ,by zniknąć . Po chwili ku niemu szedł pies , O oczach czerwonych niczym Krew ,o sierści czarnej niczym Noc ,{...} Kły zalśniły w blasku pełni , po czym przegryzł jego szyje.   Głuchy krzyk wydobył się z jego ust , po chwili jego ciało opadło bezwładnie niczym liść jesienią .  Ostatnie co wyjąkał to.    - Dlaczego ?.  Ponurak Spojrzał na Chłopaka , którego ciało leżało na ziemi.      - To twój czas , ma pani będzie dumna.  Odszedł zostawiając zwłoki same na ziemi. { ...}   .  - Jesteś nie normalna co się z tobą stało!. Spojrzała na nią wyblakłym wzrokiem, po czym odpowiedziała

-~~Tak. Jestem psychopatką .

     Tak . Mam dość .

     Tak.Mam myśli samobójcze.

    Tak.Jestem załamana.

    Tak. Ktoś mnie zranił.

    Czy przez to że jestem inna? Gorsza? Głupia, bo mam dosyć ?Bo nie daje rady? Odpowiedz Mi!. Krzyknęła , gdy z oczy płynęły czarne łzy . - ODPOWIEDZ MI!. Krzyknęła jeszcze raz.{...}

- Mój Ulubiony dźwięk? Zapytała , patrząc pół okiem .

 - Dźwięk spadającego śniegu.{...}

Krótko zaśmiała się .

- Wiesz co w płaczu jest najśmieszniejsze? To że jedyna osoba która mogłaby ci pomóc , ta ta prze którą płaczesz.