Apokalipsa

Z innej perspektywy.

Budzę się w jakimś sklepie pośród wszechobecnego bałaganu i krwi nie pamiętając praktycznie nic z wcześniejszych wydarzeń. Wstaję z wielkim trudem, wszystko jest rozmazane, chyba jestem ranny, muszę znaleźć pomoc. Daniel mój przyjaciel, na pewno mi pomoże, muszę tylko do niego dojść.

Kulejąc wychodzę z marketu i podążam w stronę jego domu. Całe szczęście że pamiętam chociaż jak dojść do niego. Idąc dostrzegam jak te miasto jest zrujnowane. Wokół mnie ani żywej duszy, tylko płomienie, porzucone auta, wszechobecna krew i niebo spowite dymem. Idąc tak powoli zdziwiłem się że nie odczuwam praktycznie bólu, jedyne co czuję to głód. Jakiś pies z daleka zaczyna biec w moją stronę szczekając zajadle. To dziwne, nie czuję strachu a jedynie złość. Dobiegł do mnie, szarpie moją nogę. Teraz się wkurwiłem. Uderzałam go w głowę, w końcu padł skomląc, Jebany kundel. Skąd we mnie tyle złości? Nie ważne. Wyruszam dalej zostawiając jego truchło za sobą. W sumie mógłbym go zjeść i zaspokoić swój głód. Walić to, Daniel może da mi coś lepszego do jedzenia niż pies. Idę teraz jeszcze wolniej ale na szczęście jestem już blisko. Pod jego domem próbuję wykrzyczeć jego imię, lecz jedyne co wydobywa się z mojego gardła to głośne charczenie. Zacząłem więc walić w bramę dalej próbując wydobyć jakiś dźwięk z siebie.

Widzę go, to Daniel, ma łzy w oczach, chyba jest szczęśliwy że mnie widzi. Kurwa, znowu ten głód, czemu on nie otwiera, chcę jeść! Stoi idiota i płacze jak pizda patrząc się na mnie. Nieoczekiwanie wyciąga broń i celuje we mnie, wtedy zrozumiałem o co chodzi. Mój najlepszy przyjaciel powiedział tylko "żegnaj". Wystrzelił, padam na ziemię, tracę świadomość, umieram i dobrze. W końcu udało mi się coś powiedzieć, dokładnie to co on przed wystrzałem powiedział do mnie. Leżąc jeszcze chwile świadomy na ziemi przypomniałem sobie wszystko co się wydarzyło.

..