Chasing Love

Prologue

"Akala ko nga kayo na ang magkakatuluyan e. Halos lahat ng batch natin, yun din ang inakala."

Ngiming ngiti ang isinukli ko kay Alica na ka-section ko noon at naging matalik kong kaibigan.

"Dumadaan ang araw. Lumilipas. Minsan sa bawat paglipas, naiisama sa paglipas nito ang damdamin ng isang tao. Siguro ay ganoon ang nangyari sa amin." Tama! Ganoon nga siguro.

Time heals all wounds. Time heals everything and it can makes all feelings fade.

"Tingnan mo naman ang pinsan mo ang mapapangasawa."

Sabay kaming napatingin sa malayong table sa malaking function hall na pinagdausan ng alumni ng alma mater namin noong high school.

May grupo din nang mga babae at lalaki ang nandoon na nagkakatuwaan. Reminiscing.

Pumirmi ang tingin ko sa lalaking may hawak na wine glass. Iniikot niya nito habang mataman siyang nakatingin na parang pinag aaralan ang pag-ikot ng likidong nasa loob nito.

Tumingin ako sa katabi niyang nakangiti sa kausap. Kasabay nito ay ang paggawi din nang tingin niya sa akin.

She smiled and waved her hands. She called me and people around her followed her gaze and landed their eyes on me.

Ang iba ay pamilyar sa akin. They looked shocked lalong lalo na ang lalaking iyon.

"Hala." mahinang bulong ni Alica.

I smiled at them awkwardly and waved my hands.

Uh huh!

My circle of friends way back high school and before I left. Looking at them specially at him bringing out the past that I buried long time ago.

I guess, I was wrong. There are these feelings that time can not easily heal. Can not easily fades.

Lalo na siguro kapag naglaan ka ng sobrang effort at pagmamahal sa isang tao.

I looked away and made myself busy talking to the unfamiliar faces in front of me.

Businesses. Fashions. Travels. Families. And many more uninterested, damn topic.