Ελενάκι μου,
Επιτέλους,μετά απο τρεις μέρες καταφέρνω να σου γράψω.. Ελένη, εδώ τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα. Από εκείνη την νύχτα που μας πήραν και μετά μόνο τον αδελφό σου έχω καταφέρει να δω... Τον βλέπω κάθε μέρα... Είμαστε μαζί στο στρατόπεδο.. Αχ Ελενάκι.. Ακόμα θυμάμαι εκείνη την νύχτα... Όλοι μαζί καθισμένοι πλάι στο τζάκι να τραγουδάμε για τα γεννέθλια της Φανούλας μας.. Πόσο μου λείπει η Φανούλα μας,Ελενίτσα.. Όσο θυμάμαι το άσπρο της προσωπάκι την ώρας που μπούκαραν μέσα οι φαντάροι και μας είπαν πως μας πέρνουνε στον πόλεμο, τραιλένομαι.. Και ο Κωστάκης μού λείπει πολύ. Και ή Αμαλίτσα.. Όλοι μου λείπετε πολύ..
Εδώ και τρεις μέρες είμαστε κλεισμένοι σε ένα στρατόπεδο και οι αξιοματικοί μας αναθέτουνε τα πόστα μας και τα καθήκοντά μας.. Δεν ξέρω τι γίνεται.. Δεν ξέρω τίποτα πια.. Άκουσα να λένε για κάποιο ΟΧΙ.. Λένε πως Ιταλοί στρατηγοί έκαναν μια πρόταση στον Καποδίστρια και έφυγαν με αρνητική απάντηση... Κύρηξαν πόλεμο,Ελένη.. Κανείς βρωμοϊταλός δεν σκέφτηκε τα παιδιά μας μα και τα παιδιά του... Δεν καταλαβαίνω γιατί κανουμε πόλεμο.. Αλλά ένα σου λέω Ελενάκι μου... Δεν θα αφήσω αυτούς τους αλήτες να σας πειράξουν. Θα πολεμίσω,Ελένη.. Θα πολεμίσω γιατί αν δεν το κάνω δεν θα πρέπει να λέγομαι Έλληνας.. Θα πολεμίσω για τα παιδιά μας.. Για τους γονείς μας... Για τα αδέλφια μας... Για την πατρίδα μας.. Γεία σου τώρα,Ελενάκι..
Με αγάπη,Μανώλης
CITEȘTI
Νικάμε, Ελένη
Ficțiune istoricăΠόσοι άνθρωποι υπέφεραν με τον πόλεμα του '40;Πόσες οικογένεις σπαράχτηκαν και απιδεκατίστηκαν; Πόσων παλικαριών το αίμα χύθηκε στα ελληνικά βουνά; Πόσα παιδιά και γυναίκες μαρτύρησαν στα χέρια τον εχθρών; Πόσες μάχες; Πόσες νίκες; Πόσες ήττες; Και...
