Suficie!
Powiedz mi skrycie,
Czy niebo już się pokryło gwiazdami...
Bo wzrok mój niczym
Odcięty od świata mglistą zasłoną myśli,
Bez opamiętania wpatruje się w Ciebie,
Szukając sensu istnienia.
Suficie!
Bezmiaru życie
W odległych galaktykach kryje się za Tobą,
Lecz nie ujrzę choćby jego skrawka
Bo zasłaniadz go białą taflą farby.
A ja, będąc więźniem swego wzroku,
Liczę ziarenka piasku rzeźbiące Twoje sklepienie,
Bo przypominają mi gwiazdy.
Suficie!
Me serca bicie
Rwie żyły, tworząc krwawy ocean
Plamiący moją duszę, poszarzałą już od lat monotonii.
Myślę, że ma nadzieję, którą ja zatraciłam.
Nadzieję na to, by w krwawym odbiciu ujrzeć
Choć skrawek nieba...
ESTÁS LEYENDO
Drugie oblicze inspiracji...
PoesíaNiesforne myśli przywiane podmuchem inspiracji, adoptowane przez matkę wenę, ujęte kanonem słów okraszonych dozą niebanalnej tajemniczości, intrygi i sarkazmu...
