Niewidzialna

Koszmar

Obudziłam się.Byłam dość przerażona ,nie wiedzałam co się stało.

Myślałam że umarłam.

Pamiętam tylko że jakiś mężczyzna podszedł do mnie i poprosił o to.....
Nie wiem o co poprosił....ale był zły.
Bardzo zły.

Szedł do mnie i.....nie wiem co było później....

Rozglądnełam się a wszytko w moim zasięgu było pokryte ciemnością.

Jedynie na niebie miliony świeconcych iskierek świeciło by rozświetlić,ciemny zaułek w którym się znalazłam.
Były jaśniejsze niż kiedykolwiek.

Około trzydzieści metrów dalej lerzała jakaś postać.

-Kto to?Wydaje się być znajomy....

Podeszłam trochę bliżej.
Chodź strach podpowiadał mi że to nie dobry pomysł.

-Nie idź tam.-Usłyszałam dziecięcy głos dobiegający z tyłu.
Odwruciłam się trochę zdenerwowana.

Była to mała dziewczynka z misiem.Ubrana w dość dziwne obuwie, jak na te czasy.

Miała czerwony kubraczek,czrne buciki jak z muzeum...i ten niebiesko oki miś w ręce,trzymała go za łapkę był znajomy.Zbyt znajomy.

Jej mina nie wyglądała na przerarzoną a jedynie wspułczującą.
Pierwszą myśłą był fakt że coś tu jest nie tak.Wszytko wygladąło podejrzanie jak z jakiegoś koszmaru.

A że w horrorach czy koszmarach raczej nie ufa się dziewczynką ubranym w dość dziwne ciuchy,stojacym w nocy przy jakiej podejrzanej drodze,w której nikt nie usłyszy twojego krzyku.

Z przerarzenia wiec zrobiłam to co zakazała mała osubka.
Poszłam w stronę leżącej parę metrów dalej osoby.

-Nie ić tam.Nie chce żebyś się bała.
-Dziewczynka spojrzała na mnie raz jeszcze.Tyko teraz jej wzrok był jeszcze bardziej przygnebiający.Chciała mi coś wyznać.

-Jeśli tam nie pujde to co się stanie?-Zapytałam dość podejrzanie.

-Nie będziesz płakąć chodź Karzdy komu to mówiłam tak czy siak płakał.-Byłam dość zdziwiona nie rozumiałam o czym mówi.
Chodź ta myśl przebiegła mi parę razy przez głowę, to nie mogłam w to uwierzyć.

-Mam do Ciebie pytanie?-W tamtym momecie postanowiłam zapytać o coś czego nigdy się nikogo nie pyta.

-Tak.

-Ile masz lat?

-Siedem.A czemu o to pytasz?-Zasmuciłam się miała całe życie przed sobą...

-Od ilu lat jesteś martwa.-Dziewczynka była dość zaskoczona.Patrzyła na mnie a w jej dziecięcych pełnych isjierek oczkach pojawiły się łzy.Pobiegła w moją stronę i mnie przytuliła

-A więc wiesz już?-Zapytała popłakując.

-Że jestem martwa?Tak wiem.

-Przykro mi.-Powiedziała tuląc i tuląc mnie jeszcze bardziej.

-Czemu płaczesz?-Zapytałam obejmując ja.

-Bo miałam się tobą opiekować.

-Jesteś moim aniołem strurzem?

-Nie wiem czy tak można to ująć.-Ocierając łzy powoli przestawała się do mnie tulić.

-Jestem kawałkiem twojej duszy.Karzdy człowiek ją posiada.

-Ale dla czego jesteś dzieckiem?-Byłam dość zaskoczona,a jednocześnie przeraźona faktem że nie żyje ,a kawałkiem mojej duszy jest mała śliczna dziewczynka.

-Nie jestem tylko dzieckiem.Przybieram postacie którymi jesteś.Mogę to kontrolować o ile nie jesteś w jakimś szczególnym nastroju.

-Nie rozumiem.To trochę dla mnie za dużo.Wiesz?Jak na ten moment jestem zmęczona.

-Ty nie możesz być zmęczona jesteś niematerialna.

-Jesteś moim kawałkiem duszy dla tego powinaś wiedzieć że jestem zmęczona nie fizycznie lecz psychicznie dopiero co przed chwilą dowiedziałam się że nie żyje!
To dość nie miłe uczucie.-Usiadłam nie miałam siły płakąć byłam zbyt zdenerwowana.

-O ile się nie mylę to powinam ci teraz wyjaśnić parę dość warznych żeczy.
Nie słyszę już twoich myśli ani na nie nie wpływam więc....-Byłam przerażona....Słyszała i wpływała na moje mysłi?!Nie mogłam na razie pojąć faktu że nie żyje a ona mi teraz jeszcze to mówi!?Naprawdę czy ta noc mogła być gorszą.
Powiedziała bym że zawsze mogło być gorzej ale ja nie żyje?!Wiec raczej nie!