hayat bazen acıdır

1.bölüm "risabh"

Bugün soğuk bir titreyişle uyandım. Alnımdan terler akıyordu. Kötü bir rüya görmüştüm. Evde yapayalnızdım. Yanımda kimsecikler yoktu...ayağa kalktım. Lavaboya girdim. Aynada kendimi uzun uzun inceledim. "Kimsin sen" dedim kendi kendime. "Neden acılarla boğuşuyorsun, neden yapayalnızsın"?gözlerimden yaşlar boşandı. Uzun süre gözyaşlarımın akmasına izin verdim. Sonra toparlanıp kahvaltımı yaptım. Yumurta zeytin süt... evden çıktım. İşime geç kalmak istemiyordum. Bugün ilk işim ilk günümdü. İçimde heyecan yoktu. Hızlı adımlarla sokakları,mahalleleri geride bırakıp taksiye bindim. Şirketin önüne geldiğimde...biriyle çarpıştım. Yere düşecek gibi oldum beni hemen tuttu. Kucağında öylece kalakaldım. Deniz mavisi gözlerine takılıp kaldı gözlerim. Ne güzel bakıyorlardı öyle... Toparlandım. "Ha evet ben iyiyim."elini uzattı. "Tanışabilir miyiz"? "Elbette" Madubala. "ben de" Risabh." Memnun oldu risabh ama işime geç kalıyorum umarım başka zaman tekrar görüşebiliriz. Hoşçakal" dedim. Hızlı adımlarla sirkete girdim. Risabh'ı aklımdan çıkarıp kendime çeki düzen verdim. Böylece ilk işim de başlamış oldu. Akşam şirketten çıktığımda siyah gösterişli bir araba beni bekliyordu sanırım. Yanından geçip gidecekken cam açıldı ve Risabh'ın gözleriyle buluştu gözlerim. Risabh" Madubala seni bekliyordum. Seni eve bırakabilirim. Hem bugün yorgunsun hem de bu saatte buralarda taksi bulunmaz", dedi. Ben biraz düşünüp kabul ettim ve arabaya bindim. Evimin önüne geldiğimizde risabh bana dönerek "seninle tanıştığıma memnun oldum Madubala. Yarin görüşürüz".dedi. Ben de ona gülümsedim." İyi akşamlar o zaman".arabadan indim. Evime girdim.ve kendimi yatağa attım. Risabh'ı düşünmeye başladım. Beni nereden tanıyordu? Sanırım bu sorunun cevabı bende idi. Belki de beni uzun süredir takip ediyordu veya da araştırıp kim olduğumu öğrenmiştir. Off! Başım neredeyse çatlayacak gibiydi. Kendimi uzun sürecek bir uykuya bıraktım. Böyle mışıl mışıl...