Güzel olan herşey biter mi ? Herşeyin sonu olmak zorunda mı ?
-"Anne bunlar çok ağır bana yardım yaa azıcık insaf ya "
-"Sanki benimkiler çok hafif baban nerde acaba ? Yusuf ! Hadi biraz çabuk olsan da bize yardım etsen"dedi ve annem ses gelmeyince elinde ki valizleri bırakıp bahçeye çıktı.
Bende o arada arabaya valizlerimi yerleştirip annemin peşinden gittim.Babam bahçe de yan tarafımızda ki komşuyla konuşuyordu ki annem de aralarına katıldı ben de yanlarına gittim tabi biraz konuşup vedalaştıktan sonra babam ve annem diğer eşyaları da alıp arabaya bindiler beni bekliyorlardı.
Bense bu evde yaşadığım anıları aklıma getirdim zordu gitmek burdan yaa özleyecektim, Ankara' da çok şey bırakacağım arkadaşlarım hayatım neden babamın işi yüzünden İstanbul' a taşınıyorduk. Bu sorduğum soru salakça oldu ama napıcaksınız neyse arabaya doğru giderken aklıma birden bir şey geldi evet ve geri dönerek oraya yürümeye başladım.
Annem"Eylül nereye gidiyorsun?"dedi
-"2 dakika bekleyin anne"dedim ve koşmaya devam ettim.
Evet ışte o benim her şeyim bahçemizde ki yaşlı ağaç biz bu eve taşınmadan önceden beri vardı ve içi kovuktu ve ben her ne olursa olsun mutluluğumu üzüntümü bu ağacın kovuğuna gelir anlatırdım tamam bu gibi şeyler için biraz büyük olabilirimama ne yapayım onu çok özleyecektim ona son kez sarıldım ve arabaya doğru ilerledim.Arabaya binip kulaklığımı taktım ve rastgele bir müzik açtım İstanbul'a yola koyulmuştuk bile aradan 1 saat sonra araba durdu benzin istasyonuydu durduğumuz yer bende arabadan indim ve biraz hava aldım annem yanımageldi bu arada
"Biliyorum senin için bu sene zor olucak ama eger sonucu güzel olacaksa katlanırız de mi ?" dedi ve kolunun altına aldı beni
"Tabiki de sonucu güzel olucaksa neden olmasın zor olmaz o kadar hem ben çabuk alışırım çevreme beni biliyorsun annecik " dedim.
"Bilmez miyim eski evimize ilk taşındığımızda mahallede gördüğün herkesle uğraşmıştın" dedi.
"Ne yapayım canım sıkılmıştı" dedim gülerek .
Daha sonra babam bize seslendi " Bir şey ister misiniz ?"
"Hayır" dedim annem de bana onay vererek arabaya bindik. Bugün biraz yorgun düşmüştüm taşımaktan dolayı o yüzden uyuya kalmıştım .
Uyandığımda araba durmuştu ve annem bagajdan valizleri çıkarıyordu bende hemen kendime gelip dışarı çıktım ve annemin yanına gittim
"İşte yeni evimiz kızım" dedi ev gerçekten de güzeldi tabi eski evimiz gibi olmasa da eşyaları taşıyan araç eve bizden önce gelip eşyaları yerine yerleştirmişti bile bende valizlerimi alıp eve gittim kapıdan içeri girdiğimde çok farklı hissettim eşyalar da yeniydi evimizi özledim gözlerim dolarken neyse ağlamak yok Ankara bitti şimdi İstanbul zamanı güzel günler bekliyor beni burada.
Yeni arkadaşlar
Evet yeni arkadaşlar
Yeni okul
Evet yeni okul iç ses
Ve yeni aşklar
Evet yeni aşkla-. Lan ne aşkı ne diyorsun sen.
Hiç bişey canım ne diyebilirim ki(!)
Tamam sus artık çok konuştum bugün .
Ben mi? Sen mi ?
Sanane be hıhh !
Hı hı
Sevgili iç ses
Efendim canım
Defol burdan yoksa seni iç seslikten reddederim.
Neyse ben gittim
İç ses bazen fazla konuşuyordu en iyi çare onu burdan kovmak oluyor.
Biliyor musunuz bazen kendini ünlü bir şarkıcı sanıyor ve iğrenç sesiyle şarkılar söylüyor .
O bir kere senin sesin hıhh
Sen yine mi geldin lan
Hayır tabiki de nereden çıkardın by
Gitti sonunda terbiyesiz şey beni dinliyormuş.
Merdivenden yukarı çıkarak odaların kapısını açıp göz attım.
Bu o da fazla büyük...
Bu da sanırım annemgilin odası..
Bu da misafir odası olur bence...
Bir tane oda kalmıştı kapısını açtım ve burası tam bana göreydi.
Hemen içeri girdim valizlerim aşağıda kalmıştı ama önce odama göz atmalıydım.
Eve yeni eşyalar alınmıştı diğerleri zaten eski evimizle yeniden satılacağı için eşyalı olarak satılacakmış annem de artan paraya biraz daha ekleyip yeni eşyalar aldı.
Odaya göz attığımda heryer maviydi en sevdiğim renk eskiden kalan kişide maviyi seviyordu sanırım zevkler aynı . Duvarlar gökyüzü mavisiydi. Yeni yatağım koyu bir maviydi , gardırobum ve komidinim beyazdı.
Odamın balkonu vardı oraya doğru ilerledim evet şu köşeye birkaç tane puf minder olsa yeter ve gökyüzü gece benim yalnızlığımı hep unutturdu. Yıldızlar ve Ay...
Odadan çıkıp merdivenlerden aşağı indim, annem ve babam valizleri içeri taşıyordu ve annemin çok sevdiği çiçekleri ...
-"Kız gelsene buraya bize yardım et hem ben seni nasıl yetiştirdim böyle "
-"Anne ya daha yeni indim aşağı "
-"Rahat bırak kızımı Nazlı"
-"Yusuf bu kızı hep sen bu hale getirdin sonra da yok 'rahat bırak kızımı Nazlı', yok 'Karışma kızıma Nazlı' hep ben bir laf edeyim hemen 'Karışma' oldu canım başka.
Kız sen hâlâ orada duruyor musun? Ha-"
-"Nazlı"
-Yine ne var Yusuf tamam karışmıyorum artık size "
-"Nazlı"
-"Ne ?"
- "Nefes al "
Gülmeye başladım birden kendimi tutamayıp daha sonra babamda gülmeye başladı.
Annem elindeki çiçeğe bakarak "Gel canım biz gidelim yoksa bunlar beni bugün delirtecek."
-"Hadi kızım sende odana çıkabilirsin bişey kalmadı yardım gerektiren."
Babam işte yaa...
-"Sağol baba ya yoksa annemden kurtulamayacağım.
Ilk bölüm kısa oldu sanırım neyse diğer bölümleri uzun yazmaya çalışıcam :*
