KAYIP ŞEHİR - (ASKIDA)

Kayıp Şehir

Gözlerini aralamaya çalıştı küçük kız çocuğu. Lakin bir türlü olmuyordu. Öksürdü. Sanki boğazına küçük küçük iğneler batıyordu.

Sırtının ve elinin üstünde onlarca kiloluk ağırlık vardı ve nefes almak imkansız gibiydi. Ne olduğunu bilmiyordu. Evde ailesiyle oturuyorlardı. Hatta O, babasının kollarındaydı, abisi ve ablası televizyon izliyordu, annesi ise yemek hazırlıyordu.

Sonra...

Gözleri bir anda açıldı ve 2 saat önceki anılar zihnine hücum etti.

"Anne! Anne uyan n'olur!"

"Baba! Baba, sen uyan n'olur!"

Hıçkırıklara boğuldu küçük kız. Nefes alıyordu evet, ama o nefes oksijen hariç her şeyi içeriyordu; toz, duman, kireç,...

"Abla! Ağabey!"

Sırtının üstündeki kimdi?

Onu kurtarmak için kendini feda eden kimdi?

Bağıra, çağıran yardım istedi, feryat etti küçük yürek.
Kir, pas içindeki yüzü gözyaşları ile temizleniyordu.

Gerçi bu temizleniş, fizikseldi. Yüreği kirleniyordu. Daha bu yaşta.

..ruhu kirleniyordu...

Girdiği şok ve travma yüzünden etrafında fark etmediği, ailesinin cansız bedenini görünce, vicdansız bir insanın bile duyduğunda içini 'cız' eden bir çığlık döküldü ruhundan, dudaklarına.

Dayanamıyordu.

Acı çok büyüktü.

Acı çok güçlüydü.

Acı her yerdeydi.

Biliyordu küçük kız, fark etmişti...

Artık bu günden sonra hiçbir şey aynı olmayacaktı. Evet, 8 yaşındaydı ve yaşadığı bu travma genç bir bireyin bile kaldıramayacağı kadar büyüktü.

Peki... kaldırabilecek miydi?

Bilinmez ya da...

Yaşayarak öğrenilecekti.

Küçük kız feryat, figan ağlayıp yardım çığlıklarını duyurmaya çalışırken sırtındaki kişinin nefesi kulağına çarptı.

O an tekledi küçük yüreği.

Bir nefes...

Bir umut demekti.

"Şş... sakin ol güzelim. Bir... bir şey yok."

Abisinin kısık ve güçsüz sesini duyunca çığlıkları bir bıçakla kesildi sanki fakat gözyaşları konusundan aynı şeyi söylemek olanaksızdı.

"Abi... abi korkuyorum. N'oldu annemlere? Niye gözleri kapalı?"

Başının biraz uzağında gördüğü kişiyle bir çığlık kopardı yine.

"Abi! Abi, ablam... ablam..."

Devam edemedi küçük kız çocuğu. Şoka girmişti.

Son kez abisinin...

"Korkma... güzelim. Her... zaman... savaş... benim... küçük...Lale'm..."

Deyişini duydu. Bir daha hiçbirinin sesini duymadı.

Neden mi?

İmkansızdı ki.

Ölü insanlar konuşamazdı çünkü.

~~~

Yeni bir kitap ve ben!

Umarım beğenirsiniz^-^