Günün doğarken verdiği huzuru arar insan. İçini derin bir huzur kaplar.Hele de ilkbaharın, yaz ayına kavuştuğu bir ana denk gelirse insan huzurdan coşar. Kim sevmez ki böyle bir havayı solumayı zehrada böyle bir anı hiç kaçırmazdı. Sabahın erken vaktinde uyanıp herkes uykuda olduğu o anda o huzuru ciğerlerine kadar çekerdi. Köyünün verdiği huzur yoktu,ama Zehra bundan bile memnundu o kadar mütevazi, merhamettir,bir yüreği vardı ki.
Artık o huzurlu köyünü arkasında bırakacaktı zehra yeni ortam,yeni arkadaşlar,yeni tanıdıkları olacaktı.
Yeni yurduna geldi zehra çok çekimser bir halde yardım isteyen gözlerle kapının az,ilerisinde duran orta boylu esmer hafiften kilolu o kızda kaldı bakışları. Kız yanına geldi.
- Merhaba. Hoşgeldin ben ayşe.
-Zehra elini uzatıp hoşbulduk bende zehra.
Ayşe zehrayı yukarı kata çıkarıp yatağının dolabının yerini gösterdi. Biraz dinlenmesi için yanlız bıraktı zehrayı.
Zehra ayşeye teşekkür ettiğini söyleyerek,yatağına uzandı. Ama çok garipti gözüne uyku girmiyordu. Zoruna gitmeye başlamıştı ayrılık her ne kadar çile çekmiş olsada ailesini geride bırakıp gelmişti. Hayallerine kavuşabilmek için. Hayaliydi yaşadıklarını anlayabileceği bir edebiyat öğretmeni olmak. Hayali için ilk adımı atıp kazanmıştı. Edebiyat bölümünü...
Zehranın uyuyamadığını görünce ayşe yanına geldi. Oturmak için izin istedi.
Zehra tabi oturabilirsin buyur gel.dedi ve yattığı yerden kalkıp oturur bir şekilde ranzasına yaslandı.
-Ayşe;
Kaç yaşındasın zehra?
-20 yaşındayım sen kaç yaşındasın ayşe?
-Bende 21yaşındayım.Nerelisin?
- Amasyalıyım.Sen nerelisin?
Bende adanalıyım....
Zehra ile ayşe konuşmaya daldılar saatten hiç haberleri yok tu.
Yurdun ablası arzunun bağırmasıyla irkildiler.
-Saat 00:00 herkes yataklara...
Zehra korkar gözlerle ayşeye baktı.
Ayşe: Korkma arzu abla böyledir sert mizahlıdır buranın ablasıdır ama iyi biridir belkide bizden büyük olduğundan dolayı böyle davranıyordur ama sen korkma diyip zehrayı rahatlattı.
Arzu:hadi kızlar herkes yatağa...diye bağırıyordu.
Ayşe: iyi geceler zehra yarın konuşuruz ben yerime geçiyimde o koca bünye bana haykırmasın şimdi dedi yerine geçmek için ayağa kalktı.
Zehra ayşenin lafına tebessüm ederek sana da iyi geceler ayşe dedi.
...
Sabah olunca kuşların cıvıltısıyla uyanan zehra ortalığı gözleriyle kolaçan etti kimse uyanmamıştı. Yüzünü ellerinin arasına koyup düşünmeye başladı. Kendi kendine konuşur gibi...
Nasıl olacaktı? Nasıl alışacaktım?
- Yok yok olur zehra niye olmasın senin bir nedenin var hayalin var ne olursa olsun olur. Ha alışmaya gelince onuda yaparsın zamandır alışmanın ilacı..
Bir yandan kalbi beynine soru soruyor beyni de kalbin sorularına cevap veriyordu.
Bi anda gelen sese kulağını verdi zehra.
-Günaydın zehra.
Bu dün onu karşılayan ilgilenen şuan yurttaki tek tanıdığıydı.
-Günaydın ayşe.
-Nasıl iyi uyuyabildin mi zehra.
-Yani ilk günüm olmasına rağmen güzel uyudum.
-Hadi bakalım kahvaltıya o zaman ondan sonrada sana biraz buraları tanıtırım.
Zehra başını sallayarak olur ayşe dedi.
Okulların açılmasına çok az kalmıştı. Çok düşünüyordu yapabilirmiyim diye sonra hayalini aklına getirince bütün korkuları ortadan kalkıyordu.
