~ Change ~

Κεφάλαιο 8

Τα δάκρυα μου δεν άργησαν να εμφανιστούν και δεν με ενδιέφερε αν έδειχνα την αδυναμία μου.Έβλεπα όλους να με κοροιδεύουνε και κάποιοι να με φωνάζουνε 'πορνη'.

'Τι εγινε Allison; ήταν ωραία η βραδιά;'

'Allison,να σου πω εχω καιρο να το κάνω, έρχεσαι λιγο για παρεα;'

Και συνέχιζαν να μου φωνάζουν και να με κοροιδεύουν με το χειρότερο τρόπο που μπορόυσαν,τόσο μίσος.Τόση εχθροτητα.Λύπηση.Ξεφτύλα και μόνο.Δεν το πίστευα,δεν ήθελα.Όσο προσπαθούσα να σκεφτώ πως είναι ενας εφιάλτης άλλο τόσο έβλεπα μπροστά μου τη πραγματικότητα.Η μαμά μου πάντα μου έλεγε να αποδέχομαι τη πραγματικότητα.Μα μαμά πως μπορούσα να αποδεχτώ αυτή τη πραγματικότητα;Είχα μείνει για ώρα εκεί βλέπωντας τους ολούς εκτός εκείνον.Μέχρι που εμφανίστηκε και τότε πήρα όλο το θάρρος μου και σε χρόνο μηδέν ημόυν ακριβώς απέναντι του.

'Γεια σου κούκλα.' Μου λέει ενώ με χαιδεύει στο πρόσωπο.Μονο που με αγγίζει αηδιάζω αλλά ξέρω αυτά τα παιχνίδια του.Αφου το θες μωρό μου.

'Γεια σου μωρό μου.Τι κάνεις;έχει καίρο να σε δω' Του ειπά ενω τον χαίδευα και εγω γλυκά ενώ πλησίαζα τα χείλη μου σ'αυτόν.Τον χαίδευα ενώ ολοι γύρω μου είχαν μείνει μουγκοί,είχαν μείνει σε σοκ.Συνέχιζα να το πέζω γλυκιά και όταν ειμαί έτοιμη να τον φιλήσω,6 και τοτε ειναι που το γόνατο προσγειώνεται στααρχίδια του με δύναμη κάνοντας τον να τα πιασει και πονάει και πριν φύγω τον χαστούκισα με όση δύναμη μου είχε απομείνει πλεον.Τον μίσησα,τον αιδίασα,μονο που τον έβλεπα αρχιζα να τον φτύνω αλλα χωρίς δάκρυα,χωρίς κάτι να μου ξεριζώνει τη καρδιά.Αναίσθητη να τον βλέπω να πονάει αλλα και ταυτόχρονα να θυμώνει,πόσο τα λάτρευα όταν με έβλεπαν τότε,ηταν τόσο οίκεια,τώρα είναι ξένα.Μόνο που με άγγιζε,νιώθω το κορμί μου να υδρώνει ενώ τον ξανα έφτυσα πριν ξεστομίσω τα λόγια που ούτε εγώ η ίδια δεν το περίμενα.

'Και τώρα τι κατάφερες; να με ρεζιλέψεις.Τίποτα.Και τι νομίζεις θα έκλεγα;θα γονάτιζα και δεν θα κατάφερνα να αντιμετοπίσω τον ευάτο μου; Τόσο φοβισμένος. Φοβάσε τον ίδιο σου τον ευατό. Μπορεί εγώ να το έκανα,αλλα το έκανα από αγάπη.Τι νομίζεις είμαστε ρε;Ανθρωποι οχι πουκάμισα,ουτε μπάλες.Δεν στο εμάθαν αγορί μου;' Του λεώ όλο ειρώνια ενώ υπόλοιποι ακούνε αλλά και κάποιοι κρυφογελάνε.

'Τι ακριβώς?' Σηκωθηκε επιτελους και με κοιταξε ολο θυμό ενω ήταν έτοιμος να ωρμίσει κατα πάνω μου και κάποια παιδιά κατάφεραν να τον συγκρατίσουν.

'Μπορεί να τις έχεις όλες στο τσεπάκι σου αλλα πότε στη καρδιά σου.Αντε,πήγαινε και κάνε τες όλες να λιώνουν για σένα.Αυτο δεν θές; Για να δούμε,ποιά θα μείνει; ΚΑΜΙΑ. Καμια δεν το θα το κάνει,έρχεσε και προσπαθείς να κάνεις εμένα παιχνιδάκι ενώ το παιχνιδάκι στην όλη ιστόρια είσαι εσύ.Έσενα χρησιμοποιουνε μονο και μονο για ομορφια μετά σε ξέχασαν δεν υπαρχεις ακόμη κι αν πεθάνεις κανείς δεν θα νοιαστεί.Είσαι τόσο ηλίθιος,νομιζείς φέρεσαι έξυπνα ενώ είναι ανώριμο.ΠΟΣΟ ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ.ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ ΜΟΝΟ.' Τον κοίταξα για τελευταία φορά πριν φύγω.Με κοιτούσε με ενα βλέμμα όταν τα έλεγα λες και μετάνιωνε,το ήξερα αυτο το βλέμμα αλλα τώρα όσο το βλέπω άλλο τόσο γελάω.Τοσο ψεύτικο,τοσο ηληθιο.Μισούσα καθέ καλο και κακό που ύπηρχε πάνω του.Δεν τα αγαπούσα πλεόν.

Όσο προχωρούσα στο διάδρομο άλλο τοσο άκουγα διάφορους να γελάνε και να με κοιτάνε.Η κολλητή μου με έβλεπε ενώ με παριγορόυσε και την προηδοποιησα πως δεν θα πήγαινα στο παρτυ με καμία.Δεν θέλω,δεν θέλω να με ξανά δει κανείς.Μονο εγώ και ο ευάτος μου.Μόνοι μου,εναντίον όλων.

Μπήκαμε στη ταξή και κάτσαμε,είχαμε οικονομικά.Δεν είχα και πολύ όρεξη έτσι ξάπλωσα και έμεινα ήσυχη για ολη τη διάρκεια του μαθήματος.Άρχιζα να κλείνω τα μάτια μου και το τελευταίο που ακούω είναι να αρχίζει το μάθημα ακούγωντας την καθηγήτρια να μου φωνάζει αλλά σταμάτησε να μου δείνει σημασία.

Χτύπησε το κουδούνι ξαφνικά και εγώ ανοίγω τα μάτια μου,όσο βλεπω τη Jennifer να φιλάει τα πράγμα της.Σηκώνομαι και εγώ με τη σείρα μου και κατευθυνόμαστε προς το πόρτα,ένα βήμα έτοιμη να βγώ πριν ακούσω την κυρία Mary.

'Allison είσαι καλά;' Με ρωτάει ενώ με πλησιάζει.

'Ναι κυρια εσείς;' Την ρωτάω ενώ μου χαμογελάει.Μερικές φορές με φοβίζει αυτή η γυναίκα.

'Πολύ καλά.Καλή σας μέρα κορίτσια' Μας αποχαιρετάει και σε χρόνο μηδέν έχει εξαφανίστει απο μπροστά μας.Κατευθυνθήκαμε προς το κυλικείο και φάγαμε ενώ κάτσαμε στο παγκάκι.

'Είσαι σίγουρη πως δεν θες να ερθείς;' Με ρωτάει ενώ την κοιτάω λίγο και σκέφτομαι.Γιατί να μην πάω? Θα περάσω καλά.Θα ξεχαστώ,παρά να κάθομαι και να κλαίω.

'Θα έρθω,βασικά.'

'Αλήθεια;' με κοιτάει ενώ με αγκάλιαζει δυνατά.Να'ναι καλά που υπάρχει αυτό το κορίτσι.

'Θα ερθώ απο σπίτι σου να σε πάρω αλλά και θα σε ντύσω.' Με προηδοποιεί ενω εγώ συμφωνώ.Δεν θέλω να τη στεναχώρω,το ξέρω πως δεν θα έχω όρεξη αλλά θα προσπαθήσω.Ακόμα θέλω να κλάψω από όλα όσα συνεβησαν σήμερα.Άλλη μια μέρα που θα εύχομουν να καθόμουνα στο κρεβάτακι μου και να έκλεινα τα μάτια μου και να κλαίω όσο οι σκέψεις μου θα γλίστρουσαν μια-μια σαν μια ανάμνηση.Αυτός,η μαμά και ο μπαμπάς.