Saat 06.30 arayan birtanem çağrı kaydı 7
Telefonumun sesiyle irkilerek kalktım. Ahmetcan arıyordu. Telefonumu açtım. Telaşla: birtanem nasil oldun dedi
Iyiyim dedim. Oysaki değildim. Kolumu kaldiracak mecalim yoktu.
Değilsin gül yüzlüm . Hadi kalk hazırlan goreyim yüzünu dedi.
Simit sarayının önünde olurum 15 dakikayi diyip telefonu kapattım.
"Goreyim o gül yuzunu " bu söz benim hazirlanmami daha da hızlandırdı. Bana hep gül yüzlüm derdi. Hep guldugumden falan degil pek gülen bir insan da sayılmam. Hep güldürdugunden. Hazırlanıp çıktım ama yürümekte bile zorlanıyordum. Gece ateşler içinde uykuya daldım. Tabi buna uyumak denirse. Uzakta gördüm onu yüzü asıktı belkide telaşlı pek kestiremedim. Yaklaştı bana optu alnimdan ve dediki
-daha iyimisin?
Sırf o endiselenmesin diyei evet diye gecistirdim tabikii
El ele okula doğru gittik saat 07.03 dersin başlamasına 1 saat var. Tam kapıya yöneldim elimi sıktı ve gözüyle devam et dedi. Bi sokağa girdik günaydın opucugumu alamadım dedi. Opemem hastayim dedim
Senden gelicek herseye razıyım ben hastaligimiz da bir olsun dedi
Okula girdik. Derslerde uyudum çıkış saati geldi ve sınıfları üst kattaydi bende çıktım. Yoktu karşı sınıfta tek başınaydı. Pencerenin yanında beni bekliyor gibiydi. Yanına hızlı adımlarla gittim. Kafamı kaldırdım ve bir anda optu. Hiç beklemiyordum. Ilk opucugumu almış oldum. Eve resmen uçarak gittim sanırım böyle bir şeye ihtiyacim varmış. Sevmek sevilmek böyle birşeymiş bende yeni ogreniyordum.
