Addicted

Chapter 1

Νέα Ορλεάνη. Η Νέα Ορλεάνη είναι η μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας της Λουιζιάνας και μια από τις σημαντικότερες πόλεις των Η.Π.Α. Φημίζεται για την τζάζ, τα βουντού, τα κλάμπ και σίγουρα την διάσημη και πολυσύχναστη Bourbon street. Βέβαια μερικοί θα την αποκαλούσαν "πόλη της ακολασίας" λόγω του επιτρεπομενου εμπορίου ναρκωτικών, τα πορνεία και πολλά ακόμη. Αλλά αυτή είναι η πραγματική διασκέδαση. Εξάλλου είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια πόλη πιο παρορμητική και σαγηνευτική απο αυτή.

Ζω είκοσι ένα χρόνια εδώ και ποτέ δεν μπόρεσα να σκεφτώ τον εαυτό μου να περπατάει στους δρόμους μιας άλλης πόλης. Πέρα απο την διασκέδαση, τον ενθουσιασμό και την καλή παρέα, είναι αρκετά αλλά πράγματα που με κρατάνε εδώ. Η απώλεια των γωνιών μου για παράδειγμα και η ηλίθια περιουσία που μου άφησαν πριν από μερικά χρόνια. Εχει όμως και τα καλά της η όλη κατάσταση. Ενα τεράστιο σπίτι στην κατοχή μου, πάρτι με άφθονα ναρκωτικά και ποτά, ξενύχτια και σεξ. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το όνειρο κάθε αμαρτωλού, νεαρού εφήβου. Μα εμένα ήταν η ζωή μου.

******

Ακόμα ένα βράδυ με βρίσκει σε κάποιο μπάρ της Bourbon St., μεθυσμένη στην τουαλέτα προσπαθώντας να "φτιάχτώ" λιγάκι με την κοκαΐνη που προμηθεύτηκα νωρίτερα. Στέκομαι μπροστά από τον καθρέφτη και τοποθετώ λίγη σκόνη πάνω στον νιπτήρα, σχηματιζω τρεις λεπτές λωρίδες για να είναι πιο εύκολη η εισπνοή της σκόνης. Υστερα βγάζω ένα χαρτονόμισμα και το τυλιγω σε μορφή λεπτού κυλίνδρου. Σκύβω το κεφάλι μου πάνω απο τον νιπτήρα έχοντας το χαρτονόμισμα στο ένα ρουθούνι της μύτης και με τον δείκτη μου πιέζω το άλλο ρουθούνι. Υστερα περνάω από τις λωρίδες και σιγά σιγά εισπνέω την λευκή σκόνη. Δεν μένει απαρατήρητος ο πόνος στην αρχή αλλά η ευχαρίστηση αργότερα είναι μεγαλύτερη. Κλείνω τα μάτια μου για δευτερόλεπτα ενισχύοντας έτσι την ευχαρίστηση που μου πρόσφερε το ναρκωτικό. Η ξαφνική έφοδος ενός νεαρού άντρα "διαλύει" την χαλαρή κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. "Συγνώμη εγώ απλά ήθελα να ουρήσω" τον ακούω να λέει καθώς περνάει απο πίσω μου. Θέλω να γελάσω με την επιλογή των λέξεων του όμως μιλάει ξανά. "Είσαι καλά; Η μύτη σου αιμορραγεί." Αγγίζω ελαφρά την περιοχή κάτω απο τα ρουθούνια μου και νιώθω το κόκκινο υγρό. Σκίζω ένα κομμάτι χαρτί από το μεταλλικό κουτί που βρίσκεται στον τοίχο και καθαρίζω το αίμα. "Καλά είμαι. " απαντώ τελικά κοιτάζοντας τον νεαρό άντρα. Εχει καστανό ξανθά κοντά μαλλιά, τα οποία είναι άτσαλα, είναι περίπου ενα κεφάλι ψηλότερος απο μένα και σχετικα γεροδεμένος. Τα βαθύ μπλε μάτια του ταιριάζουν με το αποκρουστικό μπλε πουκάμισο που φοράει.

Κουνάω το κεφάλι μου για να επανέλθω στην πραγματικότητα και σπεύδω να τον προσπεράσω και να φύγω. Γυρνάω να τον κοιτάξω για μία τελευταία φορά πριν βγω από τις τουαλέτες. Ενα ρίγος διαπέρασε τα σωθικά μου όταν τον "έπιασα" να με κοιτάει ήδη. Διέσχισα τον μικρό διάδρομο που οδηγούσε στο μπαρ και εκατσα σε μια καρέκλα ευελπιστώντας να ξεκαθαρίσω τι στον διάολο γινόταν μέσα στον εγκέφαλο μου. Αφού βρήκα την δύναμη να σηκωθώ, εντόπισα την παρέα μου. "Sofia που χάθηκες τόση ώρα; " ρώτησε ο James. "Τα γνωστά." ήταν το μόνο που είπα και εκείνος γέλασε λίγο διότι γνώριζε καλά ότι μερικά λεπτά πριν μαστούρωνα. "Η Alyssa που είναι;" απόρρησα. "Εφυγε με τον Jason. Πήγαν στο διαμέρισμα του για τον προφανής λόγο." χλεύασε ο James. "Την κάνω εγώ. Αρχίζω να ζαλίζομαι και θέλω να φτάσω σπίτι όσο είμαι στα καλά μου ακόμα." του ανακοινώνω καθώς βάζω την ζακέτα μου και τοποθετώ στους ώμους μου την τσάντα μου. "Θα έρθεις;" ρωτάω τον James πριν φύγω. "Λέω να κάτσω λίγο ακόμα, μήπως και γίνει καμία φάση.. Ξέρεις.. Οπότε καληνύχτα. " μου κλείνει το μάτι, του χαμογελαω και τον αφήνω να συνεχίσει την "έρευνα" της καινούργιας γκόμενας του.

Φτάνω στο σπίτι εξουθενωμένη από την αρκετά ωραία μου βραδιά. Νιώθω τα βλέφαρα μου να βαραίνουν και τα γόνατα μου να λυγίζουν. Ανεβαίνω τις σκάλες με δυσκολία και πηγαίνω στο δωμάτιο μου οπου ήθελα όσο τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή να πέσω στο κρεβάτι και να κοιμηθώ για μέρες.