Evimde Ne Var?

Ayrılış

Bu evden ayrılmak zorunda olduğuma inanamıyorum.Eski Victoria tarzı evden ... Maalesef  ayrılmak zorundayım . İki kardeşiz.Hayatta en değerlim,her şeyim bir tanecik sırdaşım Bera... Onu kaybetmekten daha iyi olsa gerek bu evden ayrılmak. İngiltere'den ayrılmak durumundayız ve yolumuz Washington'a .Washington'a geldiğimizde uçaktan ayrılırken bir araba kiraladık ve yolumuz artık eve doğruydu.O güzel şehir birden karanlık bir orman olmuştu sanki bu kadarını beklemiyordum.

Buradan gerçekten korkmuştum.13 yaşındaki kız kardeşim elimi sıkıyor ve bırakmıyordu. İçimden bir ses babama durmamızı söylememin gerek olduğunu söylüyordu.Babam niye buraya gelmişti bilmiyorum niye o güzelim evden burası.Ama bildiğim tek şey var sanırım o da babamın çok değiştiği.Çok değişmişti o bize ceza olsun diye gelmiş diye buraya öyle söylüyor.Peki biz ne yaptık ? Annem bize bakıyor ve mutlu olmamız için bize işaret veriyordu.Babam değişince o da çok değişmişti,resmen bir köleye dönmüştü.Babam onu çok korkutmuştu. Çok az kaldı dedi babam.

Ev bu ev bizim mi şimdi? Anne,baba diyordum içimden perdeleri bile düzgün olmayan bu ev bizim mi şimdi. Valizlerimizi taşıdık , itiraz edemezdik.İçeride ne doğru düzgün  bir yatak vardı ne de düzgün bir banyo.Her şey çok kötü durumdaydı.Ev üç katlıydı.Bir tane çatı katı vardı.Ay,galiba bana bakan yaşlı gözler görüyorum çatı katında.Hayır sadece halüsinasyon çok üzüldüm biraz dinlenmem
gerek o kadar ama bu ev dinlenmek bir yana dursun oturmak için bile iyi fikir değildi.Sabah kahvaltıya çağrıldım.Oturuyor,ekmek yiyorduk.Babam hepimizin ona bakmasını ,önemli bir şey diyeceğini söyledi.
"Sakın çatıya çıkmayın"
Çatıya çıkmayalım mı ? dedim içimden.Sonuçta burası bizim evimizdi ve her köşesi bizim içindi.Peki bizim çatı katına çıkmamızı engelleyen ne vardı bu evde ?