Dichtbij - Douwe Bob

|| Hoofdstuk 1 ||

Ik fiets met de wind in m'n haar naar het station, normaal zou ik haast gefrustreerd worden van hoe hard de wind is, maar vandaag ben ik in een tophumeur. Op het station aangekomen merk ik dat ik me vergist heb in de tijd en dus bijna een half uur te vroeg ben, shit. Ik ga zitten op een bankje en kijk naar m'n pols, nu is het nog een leeg canvas, maar over een paar uurtjes zal er een prachtige tattoo staan. Diep in gedachten verzonken merk ik niet eens dat Lana er aan komt "halloooo, Alize!?" ik schrik op "hee!" zeg ik. Lana is al sinds de kleuterschool mijn allerbeste vriendin en – ja het klinkt super cliché – maar het is bijna alsof we zussen zijn. "heb je er al zin in?" vraagt ze "nee, ik vind het vreselijk. Ik ga terug naar huis" lach ik. In de verte zie ik de trein al aankomen en opeens wordt ik helemaal hyper, ik spring op van het bankje en ren naar voren toe "ho ho, pas op Lies straks lig je op het spoor met je gekke gedoe" "hé ik pas heus wel op hoor" roep ik terug. Ondertussen staat de trein al klaar en druk ik op het knopje om de deur open te doen. Onderweg merk ik dat ik steeds meer vlinders in m'n buik krijg, wat ik eigenlijk best gek vind, want ik vind het helemaal niet eng. Een klein uurtje later lopen we een tattooshop in Amsterdam binnen, gelukkig hoef ik maar vijf minuutjes te wachten. Na nog wat dingetjes besproken te hebben zit ik in een stoel met het stencil al op mijn arm, het wordt een roos. Niet zo'n superrealistisch ding, maar in Traditional stijl en gewoon in zwart wit. Ik wil het lekker simpel houden en niet allemaal van die priegelwerkjes, zeker niet als straks m'n hele arm vol staat. "ja, weet je zeker dat 'ie zo goed is?" vraagt de tatoeëerder nog een keer voor de zekerheid "ja helemaal, zet 'm er maar op!" even later voel ik de naald op mijn huid. Als de lijnen er op staan hoor ik dat er iemand binnen komt, de tatoeëerder kijkt op "hee Douwe, hoe is het man?" ik kijk om en voel m'n ogen groot worden van verbazing; het is Douwe Bob. Het is nou niet zo dat ik een super-fan ben, maar ik heb wel al z'n albums en vind z'n muziek super tof. "goedemiddag" zegt Douwe en geeft me een hand, ik kijk recht in z'n ogen "en wie ben jij?" "ik ben Alize" krijg ik er met moeite uit. Douwe glimlacht "ik ben Douwe" "uh ja, dat wist ik. Ik vind je muziek echt super!" oh shit, nu lijk ik net zo'n obsessieve fan "wat leuk" zegt 'ie "wat voor tattoo laat je zetten?" ik laat het hem zien en vertel het idee "wauw, super leuk! Een beetje het zelfde als die van mij" hij trekt zijn kraag een beetje naar beneden en er komt een roos tevoorschijn "wow, ik wist niet eens dat je die had" zeg ik. Oké, misschien lieg ik dat een klein beetje, natuurlijk heb ik die wel zien zitten toen 'ie optrad op het songfestival. "ik ga weer verder hoor" komt opeens van naast me "oh sorry" zeg ik en leg m'n arm weer terug op de leuning van de stoel. Douwe komt aanlopen met een stoel en gaat tegenover me zitten "dus, Alize, vertel me eens wat meer over jezelf" zegt 'ie met een lichtelijk ondeugende blik, ik lach "wat wil je van me weten dan?" we hebben een heel gesprek over van alles en nog wat en voor ik het weet is mijn tattoo klaar. Ik bestudeer mijn pols eens goed en loop naar de spiegel toe om te kijken hoe het totaalplaatje er uitziet, Lana komt naast me staan "wauw, hij is echt super mooi geworden!" ik glimlach "ja he, hij is echt gaaf". Ze loopt weer de andere kant op om naar tekeningen aan de muur te kijken. Opeens komt Douwe naast me staan "hey, uhm het is misschien een beetje raar om te vragen, maar wil je misschien samen een keer wat gaan drinken?" de vraag komt bijna als een schok, heeft hij dat zojuist écht aan me gevraagd? Dit kan niet, hij is bekend en ik ben zomaar iemand, wat moet hij nou met mij? "ja natuurlijk, is goed" zeg ik. Bij Douwe zie ik een vlaag van opluchting, we wisselen nummers uit en als ik weg ga geeft hij me een knuffel.

Als we de hoek om zijn begint Lana meteen aan m'n arm te trekken "oh my god wat gebeurde er nou net!? Heb je een date!?" bijna val ik om, maar ik kan me nog net vasthouden aan een lantaarnpaal "ja, nou, zo ongeveer wel denk ik" antwoord ik en Lana begint zowat te gillen "jeetje, rustig aan" lach ik "het lijkt wel alsof jij hier enthousiaster over bent dan ik". We besluiten om wat te eten te halen op het station en Lana besluit mij helemaal uit te horen, pas als we in de trein zitten heb ik weer tijd om op m'n telefoon te kijken. Meteen nadat ik verbinding heb met de wifi krijg ik een berichtje binnen van een onbekend nummer, ik open het

'Hey, ben je al veilig thuis gekomen? Xxx Douwe'

ik glimlach en stuur een berichtje terug

'Hey! Nee nog niet, zit net in de trein, wel met vertraging'

hij komt meteen online

'Hè dat is wel balen'

*batterij bijna leeg 5% resterend* ah nee "heb jij misschien een powerbank mee?" vraag ik aan Lana "nee, hoezo?" "nou Douwe appt me dus net, maar mijn telefoon is bijna leeg" "neeeeee!" schreeuwt ze en er kijken een paar mensen om "doe is normaal" zeg ik "ik zeg het wel gewoon tegen hem"

'Ja, en m'n batterij is ook nog eens bijna leeg :( ik app je wel weer als ik thuis ben! Xxx'

hij antwoordt snel

'Is goed hoor 😚'

..........................................................................................................................................................

Heyhey, ik hoop dat dit een beetje een goed begin is voor dit verhaal (en dat het verder ook nog leuk wordt). Voor meer Douwe / vraagjes / updates volg me op insta: slowdowndouwe