Gertruida..

hoofdstuk 1

Pov emelie

Emelie een meisje van 18 had een gave waardoor ze terug in de tijd kon.
Dit keer zou ze naar 1400 om te kijken hoe mensen leefden in die tijd.
Emelie was best onzeker over zichzelf.
Emelie concentreerde zich op 1400 en ze voelde een vertrouwde twinkeling en ze wist dat het gelukt was.
Emelie opende haar ogen en stond vlakbij het klooster in ter apel.
Blijkbaar heeft iemand me nodig dacht ze..
Emelie keek naar beneden en zag dat ze een lange jurk aan had.. Fijn...
Emelie draaide zich om en botste keihard tegen iemand aan. "Sorry" mompelde ze en ze zag een vrouw over haar hoofd wrijven.
"Het geeft niet".
"Wie bent u?" vroeg emelie, want haar ervaring was dat de eerste persoon die ze tegen kwam haar hulp nodig had.
"Gertruida, schone dame".
"Gertruida heeft u een slaapplek voor me?".
"Tuurlijk kom maar mee".
Emelie keek afentoe stiekem naar gertruida ze had lang donkerblond haar met ijsblauwe ogen .
Haar ogen stonden niet gelukkig eerder depressief.
"Gaat het wel?" vroeg emelie zacht.
"Lieve meid ik heb gewoon veel mee gemaakt".
Nu wist emelie zeker dat ze haar hulp nodig had.
"Als ik u kan helpen zeggen he?".
Emelie glimlachte toen gertruida knikte.

Pov gertruida.

Ik liep net zo lekker te wandelen eindelijk was er wat stress weg.
Een meisje met lang bruin haar liep nadenkend voor zich uit .. Nog even en je botst tegen me aan..
Ik was zo aan het kijken naar het meisje dat ik te laat besefte dat we keihard tegen elkaar aan botsten.
"Sorry" mompelde het meisje en ze keek angstig.
Ik keek haar aan en glimlachte.. Wat ben je mooi.
Je hoeft toch helemaal niet bang te zijn voor me..
Het meisje heette emelie.. Wouw wat een mooie naam.
Ze vroeg hoe ik heette ik hoorde mezelf gertruida zeggen... Wat een rotnaam vergeleken bij haar.
Ze vroeg om slaap plek en ik wou haar dolgraag mee nemen naar mijn huis dolgraag met haar praten.
Dus ik nam haar mee...

We kwamen aan bij mijn huis... Ik vond het prachtig ingericht en ik zag aan emelie dat ze het ook vond..
Ik vroeg haar iets te drinken en gelukkig nam ze het aan ik hoorde haar iets mompelen " zelf gemaakt recept" zei ik plagend.
Emelie was helemaal verzonken in gedachten en werd lijkbleek.. Daarom besloot ik om voor haar te gaan zitten ..
"Gaat het wel kind?" vroeg ik en toen ik zag dat emelie begon te huilen voelde ik zelf iets breken.
Ik legde mijn armen om haar heen en streelde haar zacht..
"Ik haat het om altijd gepest te worden" knikte ze.
Wacht hoe kan zo'n mooie meid nou gepest worden?.
"Het enige wat ik wil is liefde"hoorde ze emelie fluisteren..
Ahhhaaaa liefde dat wil ik haar wel geven dacht ik..