The Last Song ~ Niall Horan

De Ontmoeting

Ronnie

"Zonde hè, dat die kerk helemaal is afgebrand. Het was een van de oudste gebouwen hier."hoor ik mijn moeder zeggen. Ik zit hier in de auto op weg naar mijn vader. De vader die ons drie jaar geleden in de steek gelaten heeft en waar ik nu ineens weer mijn hele vakantie mee moet doorbrengen. Super! Not. "Weet pap eigenlijk al dat Ronnie weer heeft gestolen?" Vraagt Jonah, mijn kleine broertje. "Kop dicht, bemoei je er niet mee?!"snauw ik terug. "Precies op tijd."zegt mijn moeder. Nee he, daar gaan we dan. Ik loop gewoon vrijwillig regelrecht de hel in. Jonah stapt meteen uit en vliegt mijn vader om de nek terwijl mijn moeder er lachend achteraan loopt. Ik blijf nog even zitten en staar voor me uit. Uiteindelijk besluit ik toch maar uit te stappen en sjok ik naar het huis van mijn vader. "Je woont aan het strand? Zo vet!!"hoor ik Jonah in de verte roepen en hij rent op het strand af. "Kijk je wel uit!" en "doe je wel voorzichtig!"hoor ik mijn ouders hem nog na roepen en dan is het stil. Ik kijk voor me uit en zie mijn moeder mijn vader omhelzen en ze fluisteren wat tegen elkaar. Ik voel weer iets van hoop in mijn lichaam groeien. Al weet ik dat ze nooit meer bij elkaar zullen komen. Eigenlijk hoef ik die eikel ook niet meer bij ons thuis te hebben. Ik loop naar ze toe en zie mijn vader verwonderd kijken en kijk hem met zo'n: wat sta jij nou weer te kijken- blik aan waarna hij verrast zegt: "oh ja, dat is waar ook, ik heb twee kinderen! Hi Ronnie." Ik voel de woede weer opborrelen. Hij wil me een knuffel geven maar ik sla zijn armen weg en loop hem zo snel mogelijk voorbij nadat ik hem nog een snelle boze blik toewerp. "Pfoe."hoor ik mijn vader achter me tegen mijn moeder zeggen en hij zucht. "Je hebt geen idee."hoor ik mijn moeder nog terug zeggen waarna ik mijn ogen rol terwijl ik doorloop.

Ik gooi mijn spullen ergens de woonkamer in en sluit de voordeur weer. Ik loop naar het strand en zie dat iedereen me raar aankijkt. Tja, dat is ook niet zo gek als je weet dat iedereen in zwembroeken en bikini's rondloopt en ik een lange broek aan heb met lange mouwen. Ik loop naar een kraampje en bestel een aardbeien milkshake. Ik loop verder en ik wil mijn eerste slok nemen als er ineens een gespierde jongen in een zwembroek tegen me aan valt. Mijn milkshake valt helemaal over me heen. Nou, zeg maar gerust: dag dag milkshake. "Oh, ahm, i'm sorry. Ben je oke?"zegt hij en hij kijkt me lachend aan. Ik kijk vernietigend terug naar hem. Alsof dat dit zo grappig is. Ik zit helemaal onder met een milkshake waar ik niet eens één slok van heb kunnen nemen. "Ik had hem liever opgedronken dan hem te dragen maar ja."zeg ik terug. "Het spijt me." zegt hij nog een keer. "Ja, vast. Vergeet het." Ik wil weglopen als hij weer naar me toe rent en recht voor me gaat staan."Ik meen het, echt sorry." "Dat had je al gezegd."zucht ik. "Ik ben Niall trouwens. Laat me een nieuw shirt voor je kopen." "Nee dankje. Het is oke." "Ahh come on, ik beoefen zuidelijke gastvrijheid."zegt hij glimlachend. "Is dat wat je doet, vreemdelingen versieren?"zeg ik fake glimlachend terug. "Weet je wat, ik ben niet eens geïnteresseerd in het kopen van een nieuw shirt voor jou." "Is dat zo?"vraag ik. "Ik ben gewoon hier zodat het andere team een rust kan nemen."zegt hij zelfverzekerd. "Wauw. Opdringerig en verwaand?"zeg ik niet echt als een vraag maar meer als een feit. "Waarom kom je niet kijken?"vraagt hij met een glimlach van hier tot Tokio. Ik glimlach terug. "Ik sla deze keer over."zeg ik dan. "Dankje."zeg ik er nog snel achteraan waarna ik wegloop. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hem zijn lichaam draaien naar de richting waar ik heen loop en zie hem mij met een enorme glimlach nakijken.