Inleiding.
Mijn naam is Henk, en dit is mijn verhaal over hoe ik mijn familie verloor op een doodgewone dag... Ik heb dingen gezien in mijn leven, maar nog nooit taferelen zoals in dit bos.
Alles wat ik heb gezien ging mijn verbeelding ver voorbij en ik weet niet of ik ooit nog dezelfde man zal zijn als eerst.
Dit bos komt rechtstreeks uit een horrorfilm, de wezens die hier leven zijn nachtmerries die uitkomen en zodra het nacht is wil je er al helemaal niet meer zijn.
Ik ben een van de weinigen die kan zeggen dat die levend uit dat bos kwam.
Ontwijk daarom ten alle tijden het bos van Fenrir, het bos uit je ergste nachtmerrie.
Hoofdstuk 1
Het was een mooie dag in de lente. Lydia speelde vrolijk in de tuin, Mark was aan het voetballen tegenhet muurtje achter het huis en Jim was met de lego aan het bouwen. Mijn vrouw en ik zaten samen aan tafel met een kop koffie en de ochtendkrant. In de krant stond als grote kop dat het kabinet was gevallen.
"Och wat ben ik blij Maria, ik was echt uitgekeken op dit kabinet!".
"Je hebt gelijk Henk, ik was er echt klaar mee! Vooral met dat gezeur van Wilders elke keer. Bah, wat ben ik blij dat dit voorbij is."
"Precies!"
"Ik ben er helemaal een beetje van in de war, wat denk je Henk? Lijkt het je leuk om vandaag met de kinderen een eindje te gaan wandelen?"
"Lijkt me een geweldig idee! Lydia, Mark, Jim, kom eens hier."
De kinderen komen aangerend en gaan braaf bij hun ouders staan.
"Wat is er papa?" vroeg Lydia.
"We gaan gezellig met z'n allen een eindje wandelen vandaag, dus trek je schoenen alvast aan, dan vertrekkken we met een kwartiertje."
"Mag ik dan mijn stoere laarzen aan mama?" vroeg Mark.
"Natuurlijk mag dat. Vergeten jullie vooral niet om jullie jassen aan te doen? Het kan wel erg koud worden!"
Jim trok aan z'n moeders trui en vroeg: "Maar mama, als Mark zijn laarzen aan doet, mag ik dat dan ook? En en en, zullen we naar het bos gaan? Ik hoorde dat bijna alle klasgenootjes daar ook zijn geweest."
"Haha, ik vind het prima hoor, daar zijn we al lang niet meer geweest. Kom, dan gaan we nu weg, heeft iedereen z'n schoenen aan?"
Iedereen: "Ja!"
"Goed, dan vertrekken we nu, Henk, start jij de auto vast? Dan zijn we er met een half uurtje."
Iedereen stapte de auto in en reed richting het bos. Het was altijd fijn om te rijden op de snelweg. Zeker met mijn snelle BMW konden we snel overal komen. Vooral met het dak los is het heerlijk om te rijden met dit prachtige lenteweer.
Eenmaal aangekomen bij de parkeerplaats voor het bos, pakte iedereen zijn spullen en liepen we gezamelijk langs de bospadjes die wat donkerder waren vanwege de bladeren aan de bomen die de zon blokkeerden.
Als ik hier nu aan terug denk, wou ik dat het zo mooi en leuk bleef als ik tot nu toe beschreven heb...
We liepen verder en de kinderen speelde wat in het rond, we gingen lekker zitten op een bankje die gemaakt was voor de voetgangers. De kinderen schreeuwden wel eens tijdens het spelen en Lydia gilde wel eens, maar wat ik toen hoorde was ik niet gewend...
Ik hoorde een hele lange harde gil van Lydia, deze ging over op geschreeuw en een abrupte stilte.
Ik keek achter me, want ik was nog een beetje verward over wat er nou precies was gebeurd.
