Boş bi sabaha uyanıyordum yine. 'merhaba beyaz ve boş duvar' acaba bugün nasıl delirseydim. İlk iş olarak tekrar bileğimi kestim. Ve duvara kanımla tekrar bir çizgi koydum. Bu odaya atıldığımdan beri bunu her gün yapıyordum. 1 saat serbest kalıyordum odada sonra tekrar yatağa bağlanıyordum. Sonra bir iki saat sonra ilaçlar psikolojik konuşmalar. Hepsi iğrençti ve midem bulanıyordu. Bilmeniz gerekmez bence ama söyliyim, ben yoğun depresyona girdim 3 yıl önce. Sebebi ailevi sorunlar ve az kalsın bana araba çarpmasıydı. Ailemde araba kazaları çok olurdu ve benim şoka girdiğimi kimse bilmediği için iyice kötüleşmiştim. İntihar etmeye çalışmıştım ve maalesef her seferinde hep tesadüfen kurtulmuştum. Hep ama. Bir aralar günde dörde kadar çıkıyordu sayısı. Ama şuan iyiyim ama sarhoş gibiyim. Bunları derken birden doktorum girdi klasik testini yaptı. Fakat bu seferki sonuç beni şaşırttı. Artık hastane içinde dolaşmama izin vardı. Ve yatağa bağlanma sürem azaltılmıştı. Bu beni çok etkilemedi sonuçta her gün burda ölmüş gibi oluyordum ama biraz olsun özgürlük iyi gelmişti. 'peki' dedim ve çıktım doktorumla odadan. Bir süre sonra aniden doktorumu çağırdılar ve o bana yine klasik öğütlerini verip dikkatli olmamı önerdikten sonra gitti. Akşama kadar 20 tur attım hastanede. Daha yeni gelmiş bağıran hastalar gördüm ve içimden geriye kalan kırıntılar acıdı biraz. Geceyarısına kadar dolaştım. Artık koridorlar boşalmıştı. Bende odama geri dönmeye kara verdim ama yolda karşımdan gelen bi çocuğa rastladım. Çocuk seruma bağlıydı. Kumral rengi saçları yeşil gözleriyle harika bir bütün olmuştu. Merhaba dedi. Bu beni şaşırtmıştı bende ona aynı şekilde karşılık verdim. Hastalığımı sordu. Depresyon dedim. Benimkide aynı dedim. Güldü. Bende güldüm. Üç yıl sonra ilk defa... buralarda yeni misin dedi. Hayır dedim. Bir süre bakıştık. Farkettim de kolları benimkinden farklı değildi ve yüzü çökmüştü.derken........
