Zagadka Siedmiu Mórz

Wstęp

Następne rozdziały będą dłuższe. W mediach Norville :)

Zack Martin obserwował jak osóbka o brązowych, długich włosach rozmawiała z Aylą Kinney. Prychał co jakiś czas, gdy niepełne zdania i jąkniecia wychodziły z ust chłopca. Miał ochotę tam podejść, przerwać tamtą farsę i poderwać tą jakże piękną, uroczą i pełną wdzięku dziewczynę, która nie była warta Norville'a. Ale obiecał swojemu przyjacielowi, że nie będzie wtrącał się w jego ,,sprawy prywatne", jak określił to pewnego słonecznego ranka.
A słowo Zacka Martina to słowo honoru, no może nie harcerza, ale na pewno jest stałe i nieodwracalne przez żaden powód, nawet zazdrość. Obserwował tę dołującą sytuację i to jak dziewczyna chętnie pożegnała jego przyjaciela.

– Nic nie mów - wysyczał brunet, kiedy podszedł do blondyna. Ten uśmiechnął się zwycięsko, jednak trochę współczuł swojemu przyjacielowi. Taki mizerny, beznadziejny, nieudolny i ciamajdowaty chłopak nigdy nie zdobędzie dziewczyny! A taki los życzył tylko i wyłącznie swojemu bliźniaczemu bratu...
– A nie mówiłem? – spytał z pogardą w głosie. Brunet przewrócił oczami i oparł brodę o wewnętrzną stronę dłoni. Zack Rozejrzał się bo barze i uśmiechnął się, gdy dostrzegł przy jacuzzi nową, śliczną dziewczynę o czarnych włosach.
– Mam nowy cel. Dla ciebie.
– Hę?
– Wypróbujesz ją. Ale nie znaczy to, że będziesz mógł ją sobie wziąć.
– O którą ci chodzi?
– Widzisz tą z czarnymi włosami?
– Z tym dużym, słomianym kapeluszem i okularami w kształcie serc?
– Spostrzegawczy jesteś. Tak, to ona.
– Fajna jest, ale nie w moim typie.
– Tak, bo ty wolisz krótkowłose, wąsate nauczycielki od historii – prychnął blondyn. Norville wzdrygnął się na sam opis takiej kobiety i kopnął chłopaka pod ladą.
– Kurwa, Norville!
– Gdzie? Chodzi ci o tą twoją czarnowłosą? – spytał chłopak i odwzajemnił wcześniejszy uśmiech przyjaciela. – Chodzi mi mniej więcej o to, że ta dziewczyna wydaje mi się po prostu... Głupia.
- Głupia? Sam jesteś głupi! Zobaczysz, że ta dziewczyna jest najmądrzejsza na świecie, tylko wystarczy do niej zagadać.
– Przy tobie każda jest mądra, wiesz? Nawet London Tipton!
– Cicho bądź, bo jeszcze cię usłyszy i wylądujesz za burtą.
– Dobra, dobra. London Tipton jest naprawdę ładna, ale...
– Norville.
– Okej, nic już nie mówię. Spoko?
– Spoko. Co robimy?
– Musimy zacząć nasz plan.
– Plan? Jaki plan, człowieku? Od kiedy ty wymyślasz plany?
– Odkąd zamieszkaliśmy z Codym w hotelu Tipton. Musieliśmy jakoś uwinąć się przed ludźmi tam pracującymi, ale to w sumie była bardziej improwizacja. Na szybko.
– No i po co mi to mówisz? Idź i pokaż mi te twoje metody na podryw, pieprzony cassanovo.
– Jasne. Skoro nie potrafisz sam zająć się takimi
dziewczynami, to... musisz przyglądać się mistrzowi. Od dzisiaj możesz nazywać mnie swoim senpaiem – Chłopak uśmiechnął się drwiąco i podniósł się z krzesła. Podszedł do dziewczyny, która opierała się o jacuzzi i trzymała kurczowo walizkę.
– Cześć, księżniczko.
– Hej – powiedziała dziewczyna i odwzajemniła uśmiech Zacka. Zdjęła okulary i schowała je delikatnie do torby.
– Jestem Zack. Zack Martin. A ty?
– Lucy Cocount – przedstawiła się dziewczyna i zaczerwieniła się, gdy chłopak ucałował jej dłoń.
– Dasz się zaprosić na spacer po pokładzie?
– Z przyjemnością, Zack. Przy okazji możesz oprowadzić mnie po statku. Jestem nową uczennicą liceum siedmiu mórz i chciałabym poznać... otoczenie.
– Cała przyjemność po mojej stronie, madame. – Chłopak uśmiechnął się szeroko. Razem zaczęli iść przed siebie. Po drodze Zack posłał Norville'owi triumfalny uśmiech, co nie umknęło dziewczynie.
– To jakaś twoja koleżanka, czy dziewczyna? – Lucy wypowiedziała te słowa tak głośno, że Norville doskonale to usłyszał. Oblał się krwistymi rumieńcami i speszony odwrócił wzrok, gdy usłyszał pogardliwy śmiech blondyna.
– Nie... to przyjaciel, ale nie przejmuj się nim. Z wiekiem to przechodzi. Chyba. – Oboje roześmiali się i znikli z pola widzenia bruneta. Ten tylko warknął niezadowolony i zaczął obmyślać zemstę.