Tek Kelimeyle " YAŞAMAK "

Uyandığımda Rüyalar Gerçek Olmalı

       Bir ses duydum " Hadii daha gezmeye gideceğiz gezmemiz gereken çok yer vaar . Kalk amaa ! " Aniden irkilerek uyandım ama ses gerçek değildi. Rüyamda o en büyük hayalimi görüyordum. Karavan altımızda binmişiz ve gezmeye başlamışız bu bitmek tükenmek bilmeyen Dünya ' yı. Oysa ki ne kadar mutluydum rüyamda keşke biraz daha uyanmasaydım. Yine o berbat gün başlamıştı benim için. Her sabah ağlayarak uyanıyorum. Sanki melek yüzlüm içeriden seslenicek gibi geliyor. Ama o ses gelmiyor her sabah uyanıp o sesi bekliyorum ama gelmiyor işte gelmiyor derken bile sessizce ağlıyorum. O kadar çok alışmışım ki ağlamaya kendime bir görev edinmişim gibi ağlıyorum ama o acı hiç geçmiyor , kalbim sızlıyor ve yine kesik kesik nefes almaya devam ediyorum. Lanet olsun dedim artık ve bağıra bağıra ağlamaya başladım bu sefer bu ikinci feryatımdı ilk feryatım o melek yüzlümün ruhunun cennette yer edindiği gündü yine böyle hüngür hüngür ağlamış lanet etmiştim hayata. Sesim bütün evde çınlamaya başlamıştı ki kalkmak için yine öne doğru atıldığımda yerde bulmuştum kendimi çünkü bacaklarım tutmuyordu . Nefes aldım ve zorla kalkıp ilk yardım dolabına sandalyem sayesinde gittim ve elime geçen bütün şişeleri kaptım , sonra kendimi yatağa attım. Her gün yazdığım bir günlüğüm vardı ona son kez yazmaya başladım. Gözyaşlarım ben yazmaya başlamadan kağıdı sırılsıklam etmişti bile kopartıp attım ve hızlıca yazmaya başladım.
" Yine o günlerden biriydi işte kendimden nefret ettiğim aynada kendime bakamadığım günlerden biriydi. Mutlu olarak uyandığım rüyayı gerçekleştiremeyeceğim olması gözyaşlarıma sebepti . Yalnızlığım , melek yüzlüm sadece bunlardan birkaçıydı.Ölmek istiyordum her zaman ki gibi. Yaşamaya dair bir ümidim kalmamıştı hayattan. Dedim ve hapları yutmak üzere ağzıma götürdüğümde elim uyuştu. Bu sanki bir işaretti. İnsan ne halde olursa olsun bağlanmalıydı hayata amaçlı ya da amaçsız sonuç bağlanmaktaydı.