Μόνο Φίλοι

-ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ-

ΞΕΝΙΑ

Είμαι κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα αφού άκουσα ένα 'Άρπα την βλάκα' από τον αδερφό μου. Ναι είναι και ο δικός μου αδερφός κολλημένος με τα βιντεοπαιχνίδια, η χαζομάρα είναι ότι τα κουβάλησε όλα μαζί του, στις καλοκαιρινές διακοπές. ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΊΟ. Αχ αυτό το παιδί...

''Μαμαα;'' Φωνάζω όντας αγουροξυπνημένη.

''Ναι Ξένια; Σηκώθηκες;'' Λέει με την τρυφερή φωνή μιας μητέρας.

ΌΧΙ ΚΑΛΈ. ΚΟΥΚΙΆ ΣΠΈΡΝΩ!

''Ναι μόλις, αν δεν φώναζε ο Κώστας θα ήμουν ακόμα στην αγκαλιά του Μορφέα'' λέω χιουμοριστηκά

''Η ΞΈΝΙΑ ΈΧΕΙ ΑΓΌΡΙ!!'' Τραγουδάει ο Κώστας με ρυθμό και ύφος...

''ΣΚΆΣΕ ΑΔΕΡΦΟΥΛΗ ΜΟΥ... Τι χαζούλης που είσαι...'' Διακόπτω την πρότασή μου διότι προείχε να του πετάξω ένα μαξιλάρι '' Είναι έκφραση και την λέμε όταν θέλουμε να αναφερθούμε στην γλυκιά αγκαλιά του ύπνου, κατά την μυθολογία ο Μορφέας ήταν...'' με διακόπτει με έναν μορφασμό τέλεια συνδυασμένο με τις δύο του παλάμες πάνω στα αυτιά του.

''Δεν θα σε ξαναρωτήσω τίποτα αγαπημένη μου αδερφή'' Λέει με ύφος και νάζι ''Βαριέμαι να ακούω ιστορικές γνώσεις και γενικά γνώσεις... Δεν είναι όλοι καλοί μαθητές σαν εσένα Ξένια!'' Του ξέφυγε ένα γελάκι στην λέξη μαθητές, αυτό το παιδί ελάχιστη συμπάθεια για τα γράμματα, καλά τον δικαιολογώ είναι ακόμα καλοκαίρι, να γίνω πιο συγκεκριμένη, αρχές Αυγούστου.

''Παιδιά ελάτε για πρωινό..'' Αν και πανέμορφο το ξενοδοχείο, δεν έχει πρωινό μπουφέ διότι κάθε δωμάτιο περιλαμβάνει ένα μικρό κουζινάκι. Ώρα για φαγητό σκέφτηκα, αναπήδησα από το κρεβάτι και προχώρησα προς αυτό. Ακολούθησε ο Κώστας, βγήκαμε αγκαλιάσαμε τους γονείς μας για καλημέρα και ύστερα ορμήσαμε στο φαγητό!

Σήμερα θα πάμε σε ένα ξενέρωτο πάρτυ ενός πεντάχρονου, ευτυχώς θα είναι μία από τις πολύ καλές μου φίλες, η Τζίνα και έτσι ίσως να είναι καλύτερα. Εντάξει, εντάξει θα είναι καλά επειδή το πάρτυ θα είναι στην παραλία... Beach Party σκέφτηκε γοργά το υποσυνείδητο μου, ούτε κάν Ξένια Νο2 μιλάμε για ένα παιδικό πάρτυ στην θάλασσα, η μόνη σχέση που έχει με ένα ΚΑΝΟΝΙΚΌ Beach party είναι ότι θα υπάρχει θάλασσα και φαναράκια.

Βυθισμένη στις σκέψεις μου παρατηρώ τον αδερφό μου που κάνει κάτι νοήματα με τα χέρια του... ''Εεε; Ξένια; Γη.καλεί. Ξένια'' προφέρει κοφτά τις τρεις τελευταίες λέξεις, αχ αυτό το παιδί... θα πάει σε ένα χρόνο γυμνάσιο και είναι ακόμα... παιδί, μέσω αυτής της σκέψης ρίχνω ένα γλυκό χαμόγελο.