I need you

Slecht nieuws

Ik probeer mijn ogen open te doen, maar het gaat heel lastig. Als ik ze op een kiertje open heb zie ik alleen maar wit. Wit, wit en nog eens wit. Zo wit dat ik er duizelig van word. Van een afstand hoor ik een deur open gaan, ik probeer rechtop te gaan zitten maar dat lukt niet. Dan hoor ik ineens de stem van mijn vader. 'Fenna, lieverd! Je bent wakker!' Hij loopt naar mijn bed, drukt op een knopje naast mijn bed en pakt mijn hand vast. Ik probeer te vragen waar ik ben maar er komt geen geluid uit mijn keel. Mijn vader zegt dat ik rustig moet blijven liggen en dat alles goed komt. Ik snap er helemaal niks van.

Even later komt er een mevrouw de kamer binnen. Ze heeft een dokters jas aan en dan begrijp ik ineens waar ik ben. Het ziekenhuis! Ik kijk de mevrouw aan en wil vragen waarom ik in het ziekenhuis lig maar weer komt er geen geluid uit mijn keel. De mevrouw doet een paar testjes bij me en zegt dan tegen mijn vader dat ze zometeen terug komt om een paar vragen te stellen.

Als de mevrouw weg is wil ik wat aan mijn vader vragen dus ik probeer het maar gewoon en dan merk ik dat mijn stem het weer een beetje doet. 'Pap?' Hij antwoord 'Ja schat?' 'Waarom lig ik in het ziekenhuis?' Ik zie aan mijn vaders gezichtsuitdrukking dat hij het liever niet wilt vertellen. Dan zegt hij 'Je heb een auto-ongeluk samen met je moeder gehad, maar...' Ik zie dat er tranen in zijn ogen verschijnen. 'Maar je moeder heeft het niet overleefd.' Even stort mijn hele wereld in. Ik kijk mijn vader aan en dan beginnen de tranen over mijn wangen te rollen. 'Is mama.. dood?' 'Ja schat.. iedereen dacht dat jij het ook niet zou overleven maar gelukkig was jij gister uit de kritieke toestand gekomen.' Dan komt ineens de dokter weer binnen. Ik kijk haar aan en ze zegt dat bijna alles goed is en dat ze blij zijn met de resultaten van de tests, maar dat ze me nog sowieso twee weken in het ziekenhuis willen houden omdat ze me onder toezicht willen houden voor als er toch nog iets zou gebeuren. De dokter gaat weer weg en dan valt er een stilte. Dan zegt mijn vader ineens 'het is al laat in de avond dus ga maar slapen, ik blijf ook ik het ziekenhuis slapen'. Ik zeg oke maar in mijn hoofd spelen zich nog allemaal vragen af. Na heel lang te liggen piekeren val ik eindelijk in slaap.