Geen genade

Waar het begon

Ik speelde de Für Elise, mijn lievelingslied. Het liefste speelde ik de hele dag door. Non stop. Als ik thuis kwam van school, ging ik gelijk naar de piano. Ik kon me geen leven indenken zonder de piano. Totdat het waarheid werd.
Het was een grauwe maandagavond. Moeder was een schaarse maaltijd aan het koken, van de laatste restjes die we nog hadden. Mijn zusje Marie was de baby aan wiegen. De oogsttijd was voorbij dus vader moest lange dagen maken, voor een van de laatste beetjes geld die te vergeven waren onder hem en zijn mannen. Moeder riep net iedereen bij elkaar voor het eten, toen vader binnenkwam. We waren allemaal verbaasd, want hij had gezegd niet eerder thuis te komen dan tien uur. Hij zag er vermoeid en vies uit. Zo zag hij er wel vaker uit. Maar dit keer was het anders... Zag ik nou een traan? Ik heb hem nog nooit zien huilen, wat was er aan de hand?? Hij plofte neer op één van onze krakende stoelen. Hij zei niks en zat neergezakt met zijn handen voor zijn ogen. Niemand durfde het gesprek te beginnen en Juliëtte begon te huilen, Marie probeerde haar te kalmeren. Vijf, misschien tien minuten, zeiden we niks en luisterde naar alles om ons heen, tot moeder de stilte beëindigde. Voorzichtig vroeg ze aan vader: "Hoe was de oogst?". Op dat moment barstte vader pas echt in tranen uit. Iedereen begreep dat er iets goed mis was. Moeder gebaarde dat ik mijn zusjes mee naar de slaapkamer moest nemen. Ik had geen idee wat ons te wachten stond, maar ik was bang.