Would you ever harm me?

Diep Rood

Ik zag haar naar de hemel gaan. Haar moeder. En ik zal het nooit vergeten. Ken's hand greep de mijne stevig vast, ik die van Hinami. Ondanks dat onze handen allebei trilden, waren ze onafscheidelijk. We liepen door de steeg nadat we tegen de vijand hadden gevochten. Daar lagen ze dan, halfdood en hulpeloos op de grond. Sommigen nog te creperen. Klaar om gegeten te worden. Het is gevaarlijk hier, in the 20th ward. Één ding is zeker: mijn woede zal mensen doden, verscheuren. Ik zal ze laten branden in de hel. Ken keek me bezorgd aan. "Ik snap je. Kom bij me, dan gaan we Hinami als we in het café zijn een verhaal vertellen waar ze van opbeurt." Hinami wilde niet toen Ken het aan haar voorstelde. Tussen de snikken door zag ik haar tranen op de bruine bank druppen en vervagen. Ik verlangde naar koffie, godsamme nog het enige wat ik normaal drinken kon zonder het uit te kotsen.

Dit ben ik. Akane Hayashi. Dit is mijn verhaal.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik woon tegenover het cafe waar Ken Kaneki, Touka en nog wat anderen werken, en een schat van een eigenaar, die me kort na mijn verhuizing hiernaartoe liet werken bij deze serene plek. Hier, tussen deze mensen, kan ik mezelf zijn, mijn ware ik. Ondanks dat zijn we op onze hoede als er normale mensen in het café komen. Ik ben ghoul. Bijna iedereen hier in Tokyo weet dondersgoed hoe gevaarlijk wij wel niet zijn. Althans, dat dénken ze. Ze zijn bang voor ons en sturen mensen op ons af, om ons op te zoeken in bepaalde gebieden. Wards. Allemaal vooroordelen, overdreven angst. Ghouls hebben ook gevoelens. Toen ik erachter kwam dat ik er ook eentje was, heb ik twee dagen lang niks gegeten. Het idee dat je verplicht bent mensenvlees te eten omdat normaal eten verschrikkelijk smaakt was afschuwelijk voor mij, nu niet meer, ik ben het gewend.

Niet veel mensen weten het, maar mijn naam betekent "Diep Rood". Is dat de kleur van mijn eigen bloed en liefde, of is dat de kleur van het bloed dat vloeit bij het verslinden van onze vijanden? Laat ik het maar positief bekijken en zeggen dat het mijn hart is.

Ik leerde Ken Kaneki kennen in het café, hij kon ruiken dat ik er ook eentje was. "Heb je ook een masker?" vroeg hij toen ik me de volgende dag weer liet zien in het café. Dit was ook de eerste vraag die hij stelde.