İstanbulda artık bir sınıfım ,bir önlüğüm var ve ayrıca bir sınıf dolusu da arkadașım mevcut ama benimle çok fazla konuşan yok hatta bana biraz farkli bakiyorlar sürekli konuşmalrim düzeltmeye çalişip dalga geçiyorlar bunlardan ziyade herkes bugün tahtaya çıkıp kendilerini tanitacaklardi.
Sonra farkina vardim herkes anne veya babasi ile gelmișler ben yine anne,baba,aile őzlemine daldiğim sirada bana hizla bağirarak turtukleyen bir teyze ile o hayelleri bir köseye birakip benden ne istediğini sorucağim sirada
"Hadi kizim cik çabuk tanit kendini seni bekleyemiyeceğiz "diye bana çikiştiğını gordum ben ne olduğunu anladığimda kendimi tahtanin önünde bulmuştum ama bir șey vardi herkes bana alay geçen bakişlar ve kahkalar sergiliyorlardi sonra anlamiştim bana neden güldüklerini meğer babamla anneme paralari yetmeyeceğini bildiğim halde onlardan çok istediğim o kirmizi ayakkabilarima güluyorlardi oysaki benim ayakkabilarim sadece biraz ayakklarimın arkasini acitiyor olsalarda ben ayakkabilrimin arkasina peçete vb. Koyarak ayakkabilarima destek vermesini sağliyordum ve bu şekilde o sorunu ortadan kaldiriyordum ama eskimesi ve yirtilmasina bir çozum bulamasamda oyle kullaniyordum aslinda asker abiler bana yeni eşyalar aldilar hatta ayakkabi bile ama ben okulumun ilk günu benim için çok özel elvette kirmizi ayakkabilarim da oyle olduğu için bunlari giymek istedim ama insanlarin bana utanç veruci bakişlar atmasindan utansamada. Bu ayakkabilarin bende önemini söyleğince zaten herkesin surati düşmüştü sonra öğretmenim uzun sessizliğin üzerine tatli kibar sevecen sesi ile "bitanem bize adini soylemicekmisin hadi bize kendini tanit "diyince sanki annemin sesini duymuş gibi bir rahatladim sonra hemen o sesin verdiği huzurdan sonra cevap verdim "adim Aysu "dedim. Merakli gözlerle herkes beni dinleye dursun óğretmenim o yumşak ses tonu ile bana sorusunu yoneltti"adını nden Aysu koymuşlar?nedenini biliyormusun?"diye soruyu yöneltince cevap vermemek mümkünmu "annem ay kadar parlak,sukadar berrak ve temiz , saf ve devamli olmam için koymuş"dedim. Sanki çok kotu bir sey yapmisim gibi arkadaşlarimin annesinden biri beni ayıpladı. Okadar çok utandim ki ben büyüyünce vatana ihanet edecekmișim babam ve annem vatana ihanet etmiș bana da bunun temelini öğretmişler gibi saçma sapan cümleler kullaniyordu. Sanki Diyarbakirda ki insanlarin hepsi kotu insanlarmiș gibi. Sonra öğretmenim
"Odaha çocuk daha fazla konuşmaya devam ederseniz sizi dişari almak zorundayim "gibi cumleler sarf ettsede kadin bana hala kin ve öfke dolu gozlerle bakiyordu sonra oğretmenim o yumşak ses tonu ile yine bana sorusunu yoneltti"peki birtanem büyüyünce ne olmak istersin "diye. Bir soru yöneltti sonrabende bana şirkef sozleriyle beni üzmeye çalişan kadina bakarak imali sözlerim ile şöyle dedim"Avukat olacağim masumlari kotulerin elinden kurtarip kotuleri cezalandiracağim"dedim. Sonra oğretmenim afferin Aysu yerine geçebilirsin dedi ve en sonunda kendimu tanitip sirama geçe bilmiștim .
