O kuyunun dibi karanlıktı hem onun hem benim için ama yinde bir çıkış vardı . Umutsuzluğun ucunda ve ulaşılmayı bekleyen bir mutluluk .evet farkındaydım .Ona her dokunduğunda benim karanlığıma sürüklediğimin .Ama onun yüzüne baktığımda biraz olsun beyazda onun tonunda kayboluuordum işte en çok onun tonunda kaybolmayı beni dipsiz kuyumdan çıkarmasını seviyordum . bu yüzden o benim nefesim ben onun karanlık yüzüydüm...
Ama onun bir gülüşü karanlığımı yok edecek kadar güçlüydü.o her zaman üzülen ben üzendim . Bu yüzden o hep uzak o hep kalandı yinede o illede o hep o çünkü aşk dediğimiz şey dipsiz uçurum dipsiz bir kuyuydu.
