ACI HAYAT

AH- TANITIM

Yeni bir hayat, yeni bir ortam yeni arkadaşlarr...Tabi alışabilirsem...
Ve ben bu durumdan hiç hoşlanmıyorum. Eskisi gibi gezemiyorum. Arkadaş edinemedim. Sadece Ulaş ve kardeşi Su var. Tabi Su'yu saymazzsak(4 yaşında) sadece Ulaş kalıyoor.Ve şu an da hep beraber restorantın bahçesinde top oynuyoruz.

Su; Yaa banane yaa hep ben oytada oluyoyum. Biyaz da Uyaş oytada olşun.

Ulaş; Su, kardeşçiğim ben sana ne dedim.Uyaş değil Ulaş diyeceksin demedim mi?

Hafza; Lan oğlum mal mısın lan küçücük çocuk nasıl söylesin. Ama yakıştı haa. Uyaşş.

Ulaş; Hafza delirtme beni yaa. Hem senin ismini nasıl söylüyorsa benimkini de öyle söyleyecek değilmi kardeşim.Söyle bakayım U-laş , U-laş, U-laş

Hafza; Ya tamam uzatma işte söyleyemiyor.

Su; Hafza boşvey şunu yaa o kendi oynaşın gel biş ikimiş oynayız.

Hafza; Tamam hadi gel biz parka gidelim seninle. Ulaş da burda yanlız kalsın.

Ulaş; Hayır ya nereye gidiyorsunuz hem daha yeni geldin Hafza.

Hafza; Off saçmalama Ulaş ya sanki ilk defa geliyorum yaa. Biz kendi başımızın çaresine bakarız değil mi Su?

Su; Evet biz bakayış kendimişe şen kayışma Uyaş

Ulaş; İyi tamam ama iki saate burdasınız tamam mı.

Hafza; Tamam Uyaş abi

Ulaş; Hafza ben ciddiyim iki saate burdasınız.

Hafza; Tamam tamam iki saate burdayız. Görüşürüz.

+++++++++++++++++++++++++++++

Evet şu ana kadar hiç yapmadığım şeyi yaptım. Çocukları sevmeyen ben çocuklarla parkta oyun oynadım.
Çocukları hiç sevmeme sebebim erken yaşta annemi kaybetmemden dolayı.Annem ölmeden önce yani biz İzmirdeyken yanımda olan arkadaşlarım annem öldükten sonra beni yanlız bıraktılar. Bir kişi hariç. Deryal...
Gerçi o da verdiği sözü tutmadı...

Beş kişiydik. Biz bahçede saklambaç oynarken annem evde babamla kahve içiyordu. Evden silah sesleri gelmeye başladı. Arkadaşlarımın hepsi korkup kaçtılar. Deryal hariç. O yanımda beni sakinleştirmeye çalışıyordu. Ben bağıracakken Deryal ağzımı kapattı. Sessiz olmamı söyledi. Yoksa bize de zarar vereceklerdi. Evden eli silahlı üç adam bağırarak "Bu sana ders olsun Adnan Akın. Bir daha işimize karışırsan kızının da canını alırız."dedi
Eve girdiğimde annem kanlar içinde, babamsa anneme donuk bir şekilde bakıyordu. Hemen annemin yanına gittim sarstım, bağırdım uyanmasını söyledim...Ama annem uyanmıyordu. Annem ölmüştü. Babamın yüzünden. Annem öldükten sonra babam eve gelmemeye başladı.Bi gün uyandığımda gece yarısıydı. Evde kimse yok sanmıştım. Ağlayarak odadan çıktığımda Deryal salonda oturuyordu. Benim ağladığımı görünce yanıma gelerek sarıldı."Ağlama Hafzam ben yanındayım. Korkma seni hiç bırakmıcam." 5 yaşında annemi kaybettim. Hayattan soğdum.Deryal sevdirdi bana hayatı.Hayata küstüm.Deryal barıştırdı beni hayatla.8 yaşıma gelene kadar Deryal ve ailesi hep yanımdaydı. Taaki İstanbul'a taşınana kadar.
Deryal gittikten sonra kimseye güvenemedim. Babam da İstanbul'a taşınmıştı beni almadan. Orada yeni bir hayat kurmuş evlenmiş bir de çocuk yapmış.

Hayattan ümidimi kestim derken teyzem yurtdışından İzmir'e benim için taşındı. Evlendi.Beraber İzmir'de yaşamaya başladık. Hayata hep olumsuz baktım Deryal gittikten sonra. Tek güvendiğim erkek Deryaldi . O bile verdiği sözü tutmamıştı. Beni yanlız bırakmıştı. Teyzem sayesinde eniştem sayesinde ayakta durmaya başladım. Benim gibi hayata olumsuz bakan arkadaşlar edindim. Hayatıma böyle devam etmeye başladım. Teyzem küçük bir yer açtı. Orada oyalanmaya başladım. Bizim oralarda olaylar eksik olmazdı. Hep kavga ederdik, okula gitmezdik. Eniştem de polis olduğu için işin içinden çabucak sıyrılırdık.
İstanbul' a taşınana kadar hayatım böyle geçti.17 yıl böyle geçti. Ama bundan sonra böyle olmayacak. Annemin istediği gibi bir kız olacağım. Avukat olacağım. Kötü kız olmayacağım.
En Azından Deneyeceğim...

+++++++++++++++++++++++++++++
🙈🙉🙊